فعاليت درخصوص امور مداحي

 

---------(فراق درعزای بی بی )----

من پسرخون خدا مهدی ام

                 طالب خون شهدا مهدی ام

مادرمن مادرخون خداست

                   مادرمن ائمه را مقتداست

مادرمن ام ابیها بود

                مادرمن حضرت زهرا بود

مادرمن بهشت احمد بود

                   روح دوپهلوی محمد بود

مادرمن سیدة الانبیاست

                   دائرة المعارف کبریاست

مادرمن اسوه ی صبرورضاست

                 آینه ی پیمبر و مرتضاست

عصمت حق ، همسر حبل المتین

                       ام نبی ام کتاب ام دین

مادر من روح نماز شب است

            حاصلی از تربیتش زینب است

مادرمن حسین میپرورد

                    دامن پاک او حسن آورد

مادرمن دست یداله بود

                 دست مگو هستِ ید اله بود

 

مادرمن بود ونبود علی است

              مادرمن یاس کبود علی است

مادرمن فدایی حیدر است

              شاهد او ناله ی پشت دراست

مادرمن کیست امید علی است

                 مادراولین شهید علی است

مادرمن چو مرغ بی بال شد

                   مثل کتاب وحی پامال شد

حیف ازآن نخل که بی برگ شد

                  اول زندگی جوانمرگ شد

حیف که ناموس خدا را زدند

                    مادر مظلومه مارا زدند

حیف ازآن سینه که درخون نشست

       حیف ازآن دست که دشمن شکست

 

----(زمینه-شور- گریه امونم وبریده)--

گريه امونم و بُريده

                اشكام رو گونه هام چكيده
پيش چشمون يه دختر

           (مادري رو بزنن كي ديده 2)
جونم به رو لبم رسيده

                       بار غم و دلم كشيده
طاقت مونده به دلاتون

       (روضه اي كه مي خونم شديده2)
زدن، زهرا رو بين كوچه ها از جفا
  زدن، تو صورت خـيرالنـسا اشقيا
  زدن، بي بي رو مُشتي بي حيا اي خدا
اي خدا(2) (پس مُنتقِمِش كي مياد3) کی میاد

بين كوچه داد وهَواره

                    كوچه جاي نفس نداره
ريختن به دور حيدر امّا

             (علي مِثِ كوهي استواره2)
زهرا توي دود و غباره

                   ما بين در واون ديواره
با ضربه وحشيونه اي

               (اوني كه خوني مسماره2)
اوني، كه تو اين ميونه شاهده دختره
    اوني ،كه با ضربه لگد زده ابتره
         اوني ،كه خاكيّه پاره شده چادره
اي خدا(2) (پس مُنتقِمِش كي مياد3) کی میاد

از بس اينا نامرد و پَستن

                   دستاي خدائي رو بستن
با يك هجوم وحشيونه

             (پهلوي مادري و شيكستن2)
طفلِ شيش ماهِ فدا شد

                دست از يه دامني جدا شد
تو ازدحامه بين كوچه

             (مدينه بودش و كربلا شد2)
آتيش، تا اومد در بیت ولا، ياد ما
اومد ،از آتيش زدن خيمه ها بعدها
زدن ،سر حسين و به نيزه ها كربلا
اي خدا(2) (پس مُنتقِمِش كي مياد3) کی میاد

 

 

 

مردک پست که عمری نمک حیدر خورد

نعره زد بر سر مادر به غرورم برخورد

ایستادم به نوک پنجه ی پا اما حیف

دستش از روی سرم رد شد و بر مادر خورد

هرچه کردم سپر درد و بلایش گردم

نشد ای وای که سیلی به رخش آخر خورد

آه زینب تو ندیدی! به خدا من دیدم

مادرم خورد به دیوار ولی با سر خورد

سیلی محکم او چشم مرا تار نمود

مادر از من دوسه تا سیلی محکمتر خورد

حسن ازغصه سرش را به زمین زد، غش کرد

باز زینب غم یک مرثیه ی دیگر خورد

قصه ی کوچه عجیب است مهاجر اما

وای از آن لحظه که زهرا لگدی از در خورد

 

 

 

 

----------(غزل شهادت بی بی)------

زهــرا نفس نفس زدنت مي كُشد مرا
خون لخته هاي روي تنت مي كُشد مرا
ازخون ِ تـازه... پــيرُهنت لـّکه دار شـد
سُـرخي روي پــــيرُهنت مي كُشد مرا
از طــرز راه رفــتن تو جان من گرفت
اي قد رشيده! خـَم شدنت مي كُشد مرا
يــا رو گـرفـتـنت نــفسم را بـريده است
يا ايــنكه پـوشيه زدنـت مي كُــشد مرا
تـــغییر کرده طـرز بـــیان و کـــلام تو
وضــعـيّـت ِ لـب و دَهـنت مي كُـشد مرا
يا تكيه روي قــامت ديــوار مي دهی...

يا دسـت بر كــمر زدنـت مي كُشد مرا
پـهلو و بـازو و سَـر و سـينت شكسته است
آســيـب هــاي بـر بــدنت مي كُـشد مرا
يا از فــشار آن در و ديـوار جـان دهم
يا لحظه اي كه مي زدنت... مي كُشد مرا
يا عـُـمر من به ســر بـرسد از فــراق تـو
يا مــاتم كــمر شـكـنت مي كُــشد مرا
آنروز بـين كوچه چه رُخ داده فاطمه؟
بُـغض گرفته حـسنت مي كُشد مرا

 

 

 

 

---(واحد – زمزمه – از خون جوانان وطن)-

 

ای همنفسم/ ای مونس و یارم/  

              طرفدارم/ همه دار و ندارم
ای همه کسم/ رویای شیرینم/

             دل و دینم/ مرو تو از کنارم
همه تاب و توانم

      تویی روح و روانم

                           تویی آرام جانم
 گل نیلوفرم * ای دلبرم * ای مهربانم


بیمار علی/ از درد این پهلو/

        و این بازو/ نداری خواب راحت
جا دارد از این/ حال وخیم تو/

                بپای تو/ بمیرم از خجالت
تویی ریحانهء من

           تویی حنانه من

                          چراغ خانهء من
پرستویم مپر * نیمه شب از * کاشانهء من

 

 

بهتر ز همه/ می دانی ای یارم/

           دل زارم/ گرفتار تو زهراست
نرفته اگر/ دست نفس گیرم/

    به شمشیرم/ به اصرار تو زهراست
منه عالی اعلا

           منه خیبر شکن را

                          نمی اندازد از پا
غمی در این جهان * اندازهء * داغ تو زهرا

 

 

 

----------------(غزل فاطمیه)-------

فدایی تو شدن داشت شور و حال دگر
مسافرم که نمانده مرا مجال دگر

هر آنچه بال و پرم بود ریخت در کوچه
به روی دوش پرستو نمانده بال دگر

همین مدال کبودی به سینه ام زیباست
چه حاجت است علی جان! مرا مدال دگر

همیشه در نظرم جلوه ی تو را دارم
نپرورم به سرم غیر این، خیال دگر

گُلت شبیه فدک شد ورق ورق، یعنی
نمانده است اثر از همان قباله دگر

چنین مگیر تو زانو بغل که نیست مرا
به غیر خانه نشینی تو ملال دگر

و این همه غم و غصه که بر سرم آمد
خدا کند که نیاید سر سه ساله دگر

 

 

 

 

 

------------(نوحه دسته اول )-----

در آوردی از پا - مرا آخر زهرا 2
           بدوشم تابوتت -شده کوه غمها
شکستی/ شکستم      تورفتی/و من هم
        به زانوی ماتم نشستم
       یا اُمَّ الائمه(۳) یا زهرا

-------------(نوحه دسته دوم)--------
ندانستی قابل -  برای همدردی 2
که روی نیلی را  - ز من پنهان کردی
خمیدی/ خمیدم       تو از در/دِ مسمار
         من از ناله ای که شنیدم
         یا اُمَّ الائمه(۳) یا زهرا

 

 

 

 

---------(واحد- جان ننه جوان ننه)---

این روضهء حسنه/  که غرق در محنه/

کمک کنین به خدا/ مادرم و میزنه

                                      واویلا
رو پنجه هام ایستادم/    دل و به دریا زدم/

کاش که میشد یه سیلی/ به صورتش میزدم
                                     جا بابا
گوشواره مادر/ یه طرف*مادر/ یه  

       طرف*من هم/ یه طرف*افتادم/

                 جون دادم/ نمیره از یادم
مَنیم آنام یارالی دی   َمدینَه نین مارالی دی
      جان نَنَه، جوان نَنَه واویلا 2

قصه ء شاپرکه/ که زخمی از کتکه/

         تو کوچه ها واسه ی/ قباله فدکه
                                    تو ذهنم
مونده یه عمر به خدا/ رو جیگرمجتبی/

 قصه ناگفته ای/ که نشِنیده بابا

                                  از این غم
کابوس شبهامه/ یه نفر*چشمام/ شده  

              تر*از دا/غِ گلِ*نیلوفر/

            وای مادر/ عزیز جون حیدر
مَنیم آنام یارالی دی    َدینَه نین مارالی دی
    جان نَنَه، جوان نَنَه واویلا 2

مادر میگفت پسرم/ حرفی دارم من باهات/

از کوچه چیزی نگی/ که غیرتیه بابات
                                قول میدی؟
با هم بیا تا بریم/ به سمت خونه حالا/

 قسم به جدت حسن/ نگی یه وقت به بابا
                                 چی دیدی
پاک بکن اشکاتو/ پسرم*با تو/ غمی   

         نیست*تنها/ گل من*پر کردی/

                 تو کوچه/ تو جای باباتو
مَنیم آنام یارالی دی   مَدینَه نین مارالی دی
      جان نَنَه، جوان نَنَه واویلا 2

 

  

--------(واحد- بخواب آروم)-----

چرا مادرم دوباره گریه می بینم تو چشمات
وقتی دستاتو می گیرم می بینم که سرد دستات

 مادر خوبم/ چی شده دیگه/

               میل موندن تو/ دنیا نداری

وا نمیشه با/ل وپرت اما/

               برای رفتن/ باز بی قراری
بخواب آروم- روی بازوم-

                    تا یه کم آ-روم بگیری
فکرشم وا-سم عذابه-

                  جلو چشمام- تو بمیری
          مرو مادر مرو مادر 4

توی تب میسوزی مادر لحظه لحظه میری از هوش
سرفه هات شده یه علت نمیگیری منو آغوش
زخم روسینت/ گل میده هر دم/

          گل سرخی که/ به رنگ خونه
یک دو ماهی هست/ که به موهام با/

            دست تو مادر/ نخورده شونه
ذره ذره- پیکرت آب-

                               میشه پیش- چش بابا
از خجالت- شوهرت آب-                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                      

                             میشه پیش- چش ماها
        مرو مادر مرو مادر 4

پُر خس خسه نفسهات الهی زینب بمیره

 شوره بسته دور چشمات صورتت مثل کویره
گریه کمتر کن/ مهربون مادر/

                             تو برای ما/ بچه یتیمات
داری می ری تو/ از پیش بابا/

                  خیلی خیلی زود/کنار بابات
روی سینت- زخم مسمار-

                   رو تنت هست- زخم بستر

 از نگاهت- فهمیدم که-

                              رفتنی هس-تی تو مادر
        مرو مادر مرو مادر 4

-------------(بین بستر- حضرت زهرا)--

این روزها مدینه هوایش مکدّر است
یاس شکسته سینه گرفتار بستر است
درخانه عمر فاطمه چون شمع شعله سوز
بیرون خانه غربت وغم سهم حیدراست
گاهی که قبرحمزه پذیرای فاطمه است
خاک اُحد تجلی وادی محشر است
حیدر غریب و فاطمه مجروح؛ ای خدا
این بار غصه اجر کدامین پیمبر است
قلب علی جراحت بسیار خورده است
زخم زبان ز صدمه ی صد تیغ بدتر است
هر کس ز علت غم زهرا سوال کرد
گوئید شرح سرخی مسمارِ بر دَر است
بوی گلاب آید از آن درب سوخته
شاید از آن جوانه شش ماهه پرپر است
مادر ز پا فتاده و خانه فلج شده
شانه نخورده گیسوی دردانه دختر است
بهر شفای فاطمه با هم دعا کنید

زینب هنوز چشم امیدش به مادر است

 

 

-------(نوحه  -  دسته اول  )---

اجر نبي دركوچه ها اداشد 2

        چون ضرب سيلي اجر مصطفي شد

امان ازمدينه                      ازجفاو كينه

(خورشيد عالم دل غمين شد

                  مهتابْ نقش ِ برزمين شد )2

              واويلتا آه وواويلا 2

 

 

 

-------(نوحه  -  دسته دوم)-----

خون مي تراود از ستاره اي واي 2

               ازچه شكسته گوشواره اي واي

امان از مدينه                      ازجفا وكينه

(طفلي عصاي مادرش شد

                  دل بيقرار ومضطرش شد)2

              واويلتا  آه وواويلا  2

 

 

 

 

 

 

 

((بند ثابت))
اين روزا روضه ها دمادمه
                     سينه ي آسمون پر از غمه
واي مدينه سوت و كوره
دل پر خون حيدر خيلي وللّه صبوره
ناله بزن به ناله هاي علي علي علي علي
مادر هستي شد فداي علي علي علي علي

((کوچه))
اينطرفه خونه، مي ري كجا؟
                         تا كه نكشتنت با من بيا
واي؛ مي بينم پر ز دردي
ولي اينقد چرا تو دور كوچه ميگردي؟
دست من و بگير و با من بيا بيا بيا بيا
مادرم من تو رو به جون بابا بابا بابا بابا

((بستر))
غصه داره دلش يه عالمه
                    اهل خونم براش نا محرمه
واي؛ خيلي ديگه خميده
چند روزه توي خونم هيچ كي روشو نديده
درد دلش رو كي ميدونه؟ خدا خدا خدا خدا
يعني ميشه زنده بمونه؟ خدا خدا خدا خدا

((شب شهادت))
اين روزا غصه ها دمادمه
                   دل داداش حسن پر از غمه
واي؛ موندم اين روز آخر
كي ميره زودتر از دست مجتبي يا تو مادر؟
دل نگرونم كه چي ميشه خدا خدا خدا خدا
مي كشونه زمونه مارو كجا كجا كجا كجا

اينقده اين دل و آتيش نزن
                  سه تا كفن چرا دادي به من؟
واي؛ دل من بيقراره
آخه از عمق چشمات داره روضه مي باره
چيزي نگو از كربلا و حسين حسين حسين حسين
پاره ی بوريا كجا و حسين حسين حسين حسين

((روز شهادت))
غريبگي نكن با ياورت
               رو ميگيري چرا از همسرت؟
واي؛ شريك نه بهارم
چي مي شه باز بموني تو اين غربت كنارم؟
جون علي چشات و واكن  يه بار يه بار يه بار يه بار
من رو آخه علي صدا كن   يه بار يه بار يه بار يه بار

قرارمون نبود تنها بري
                اينطوري بي خبر كجا ميري؟
واي؛ چرا تنهام ميذاري؟
بي حسينت تو يك شب  آخه طاقت مياري؟
پر ميگيري قرار قلبم چه زود چه زود چه زود چه زود
اين به خدا جواب حيدر  نبود نبود نبود نبود

((پس از شهادت))
چه سخته هر شب بي مادري
                خونه ي عترت و بي كوثري؟
واي؛ بي تو خونه خرابم
هنوزم خون ديوار  ميده مادر عذابم
ما رو گذاشتي و پريدي كجا كجا كجا كجا؟
جون حسن يه شب به خوابم بيا بيا بيا بيا

 

 

 

---------(نوحه –دودمه سبك قديم)------

در دل ما غربت حاکی تو یا فاطمه 2
بیرق ما چادر خاکی تو یا فا طمه
بی گناه مرتضی   تکیه گاه مرتضی 2

قد کمانی ارغوانی پر از این دنیا کشید 2
روی سینه نقش سرخ یا علی مولا، کشید
یار و همراه علی      عصمت الله علی 2

یار او دیگر از این دنیای غمها دل برید 2
عاقبت ایام تنهایی حیدر سر رسید
مرتضی تنها شده   دیده اش دریا شده 2

 

---------(نوحه –دودمه سبك قديم )----

بهر یاری علی در پشت در سنگرگرفت 2
سینه سرخ مرتضی ذکر مدد حیدر گرفت
فاطمه در پشت در    ناگهان شد بی پسر 2

تا عبای شاه مردان شد حجاب فاطمه
عالمی حیران شده از انقلاب فاطمه
عشق حیدر فاطمه   یاس پرپر فاطمه 2

پشت حیدر می دوید از معجرش خون می چکید 2
جای شکرش باقی است این صحنه را زینب ندید
حضرت خیر النسا         شد فدای مرتضی 2

 

 

----------(نوحه – دودمه سبك قديم)-----

شد شب شام غریبان عزای فاطمه 2
دیده ی عالم شده گریان برای فاطمه
یار حیدر کشته شد    یاس پرپر کشته شد 2

نقش یک دست زمختی پای چشمش مانده است 2
دیدن این صحنه قلب مرتضی سوزانده است
دیده اش گریان شده      مرتضی حیران شده 2

در مدینه تربتش بر شیعیان گم می شود 2
عاشق او دیده گریان راهی قم می شود
قلب او در تاب و تب    ذکر یا زهرا به لب 2

 

-------------(نوحه – دودمه سبك قديم)--

می روم تا خاک تنهایی تو بر سر کنم 2
تا شکایتها از این امت به پیغمبر کنم
الوداع ای شاه دین       یا امیرالمونین 2

جان تو جان حسینم یا علی مرتضی 2
می روم اما دلم مانده به پیش مجتبی
یا علی، جان بر لبم     بی قرار زینبم 2

گریه کم کن یا علی من أشهدم را خوانده ام 2
این دو ماهه من به عشق تو به دنیا مانده ام
ورنه بعد مصطفی     مشدم حاجت روا 2

 

 

 

-------------(مصيبت بستر)--------

ماجرای بیت حق را شرح دادن مشکل است
بین دیوار و در خانه فتادن مشکل است

درمیان شعله و دود و سیاهی ای خدا
زیر دست و پای چِل نامرد ماندن مشکل است

پیش چشم باغبانی خون جگر ای وای من
با لگد گل را به خاک و خون نشاندن مشکل است

دست مردی که یدالله هست و خود مشکل گشا
بستن و خندیدن و در پی کشاندن مشکل است

دست سنگین عدو و ضرب سیلی یک طرف
چادر خاکی مادر را تکاندن مشکل است

صورت نیلی و بازوی ورم کرده جدا
مادری را خسته تا خانه رساندن مشکل است

 

 

 

-----------------(مصيبت – بستر)-----

چه بلایی است که دارد به سرم می آید
هر زمان اشک ز چشمان ترم می آید
و چه می سوزد از این اشک کبودی رخم
نمک اشک که بر روی ورم می آید
و چه آهی است برافروخته از آتش عشق
که در این بین ز سوز جگرم می آید
جگرم سوخت، دلم سوخت ز مظلومیتش
بوی این سوختن از بال و پرم می آید
تازیانه چه به روز بدنم آورده
دائماً کرببلا در نظرم می آید
آن زمانی که ز گودال پر از نیزه و تیغ
اسب بی صاحب او سوی حرم می آید
استخوان بدنم زیر لگد خُرد شده
زیر مرکب چه به روز پسرم می آید

 

------------------(دودمه)----

دلم چه بي شكيبه

                                الهي غم نصيبه

           به لبهاي علي امن يجيبه 2

 

 

همه طفلان مضطر

                               به لبها ذكر مادر

        مرو مادر كه حيدر بي حبيبه 2

 

 

 

 

 

 

 

-----------(نوحه – زهرا ام الائمه)-----

طفلان دل پريشان
              بين خانه شد به پا شام غريبان2
مادر قامت کمان            ميرود تا آسمان
از فراقش الامان؛                     واويلا
              يا زهرا ام الائمه

نفرين بر مدينه
      اين من و اين روضه هاي زخم سينه2
خنده شد ديگر حرام  

          بر علي، خيرالانام2
                      کار او گشته تمام؛ واويلا
               يازهرا ام الائمه

حيدر   در خجالت
            تا رسيده دست او برآن جراحت2
مخفي از چشم همه 

              گويد او با زمزمه
                       کن حلالم فاطمه؛ واويلا
                يازهرا ام الائمه

 

 

 

 

 

-----------(نوحه – يازهرا ام الائمه)----

يار مه جبينم
                   الوداع حيدر اميرالمومنينم2
من هواخواهت شدم   

           نذر يک آهت شدم
                   کشته ي راهت شدم؛ مولانا
               ياحيدر  يا وليَ الله

زارم  بي قرارم
              دست خود از دامن تو برندارم2
ناله برپا كرده‌ام

            سينه غوغا كرده‌ام
                    دست تو وا كرده‌ام؛ مولانا
                 ياحيدر  يا ولي الله

هستم با ولايت
                   بين درياي دلم موج برائت2
بضعه ي پيغمبرم  

               شد شعار آخرم
                      جان فداي رهبرم؛ مولانا
               ياحيدر يا ولي الله

 

---------(نوحه – يازهرا ام الائمه)-----

مادر   عاشقانه
           يا علي گويان به لب در راه خانه2
ناگهان طوفان شد و...  

           مجتبي گريان شد و ..
              مادرم بي جان شد و ...؛ واويلا
              يازهرا ام الائمه

باز باران گرفته
              حق حيدر را ز نامردان گرفته2
دست تنها بي کمک

            پس گرفته او فدک
          کي به عزمش کرده شک؟؛ واويلا
               يازهرا ام الائمه

راهش را گرفته
              شعله هاي بغض ثاني پا گرفته2
اي امان از کوچه ها

          مرغ عشق مرتضي
                  مانده زير دست و پا؛ واويلا
              يازهرا  ام الائمه

 

 

----------(نوحه – يازهرا ام الائمه)-----

کوچه کربلا بود
             ياس پيغمبر ميان شعله ها بود 2
قامت سروش خميد   

          ناله اي از دل کشيد
                      شد دگر ام الشهيد؛ واويلا
                 يازهرا ام الائمه

اين بيت الحرام است
   پس چرا در پشت اين در ازدحام است 2
جبرئيل گيرد سراغ  

               از پرستوهاي باغ
                واي از آن مسمار داغ؛ واويلا
               يازهرا ام الائمه

وقت خوشه چيني
           ناله از دل مي کشد فضه خذيني 2
ناله اش آمد به گوش

          بين آن آه و خروش
                   مادرم رفته ز هوش؛ واويلا
               يا زهرا ام الائمه

 

 

 

-----------(نوحه – يازهرا ام الائمه)----

مادر   ياس پرپر
            جاي تو خالي بُود در بيت حيدر2
مادر تازه جوان

             پر زدي از آشيان
                  سوي قبري بي نشان؛ واويلا
             يازهرا ام الائمه
نالان  ديده گريان
            موي زينب بعد تو گشته پريشان2
من به همراه پدر

           خيره بر ديوار و در
                   مي کشم آه از جگر؛ واويلا
               يازهرا ام الائمه

غربت  بين خانه
                       يادگاريهاي تو در آشيانه
يک طرف اين دخترت

             بين دستش چادرت
                   سوي ديگر بسترت؛ واويلا
                يازهرا ام الائمه

 

---(زمزمه- چه قيامتي شده تو كوجه ها)-

 

آه؛ چه قیامتی شده تو کوچه ها
            چي اومد به حال و روز مرتضی
کار دنیا رو ببین یه گله گرگ
                    میارن هجوم به شیر لافتی
فاطمه تو کوچه ها            همدم غم و بلا
یاعلی داره میگه              زیر تازیانه ها
               وای ...يازهرا

آه؛ داره جون میده به پای مرتضی
             می سوزه با غصه های مرتضی
الهي بميرم اينجا پشت در
                   حجابش شده عبای مرتضی
محسنش شده فدا            شد شروع کربلا
کُشتن گل رباب             از مدینه شد روا
وای....

 

----------------------(شور)------

خانوم خونه دار حیدر، (فاطمه است) 2        

 قدرت ذوالفقار حیدر، (فاطمه است) 2 
نگار حیدر، (فاطمه است) 2        

               دلدار حیدر، (فاطمه است) 2 
تموم عالم بدونن- نفس حیدر، فاطمه است 

                 همه کَسِ حیدر، فاطمه است

شاه دولت سرای زهرا، (حیدره) 2            

          باغ جنت برای زهرا، (حیدره) 2 
دنیای زهرا، (حیدره) 2 

                    رویای زهرا، (حیدره) 2 
تموم عالم بدونن- نفس زهرا ، حیدره 

                      همه کَسِ زهرا ، حیدره

نیلی آسمون حیدر، (فاطمه است) 2         

   خانوم قدکمون حیدر ، (فاطمه است) 2 
جوون حیدر ، (فاطمه است) 2              

           که جون حیدر، (فاطمه است) 2 
تموم عالم بدونن- نفس حیدر، فاطمه است

                 همه کَسِ حیدر، فاطمه است

خنده رو لبای زهرا، (حیدره) 2               

         خیسی گونه های زهرا، (حیدره) 2
دعای زهرا ، (حیدره) 2                 

                     صفای زهرا، (حیدره) 2 
تموم عالم بدونن- نفس زهرا ، حیدره

                      همه کَسِ زهرا ، حیدره

 

 

-----------(نوحه – اي محرم علي )----

بر تربتت شدم، گرم مصافحه،

          خوانم برای تو، یک حمد و فاتحه2
برتربتت ،      می ریزم گلهای یاس پرپر

قرار ما ،       این نبود ای شاخه ي نیلوفر
           تنها باشد ، بی تو حیدر2
          زهرای من، زهرای من 3

دردانه ات مرا، بیچاره تر کند،

             چادر نماز تو، وقتی به سر کند2
زینب مرا ، می کشد با این اشک و سوز و آه 

تا بر در،            آتش گرفته می کند نگاه
             وعده ما در قتلگاه
       زهرای من، زهرای من3

 

 

-----------(نوحه – اي محرم علي )-----

از خانه می روی، بانوی خانه ام،

         جسم تو می برم، بر روی شانه ام2
آسمان هم ،   می خواند همراه من الرحمن

زیر تابوت ،   می لرزد زانوی این پهلوان
           خداحافظ ، ای قد کمان2
           زهرای من، زهرای من3

سلمان گرفته است، زیر جنازه را،

            زینب نگه کند، خونهای تازه را2
پشتم آخر،        بشکسته زیر بار این ماتم 

ناله دارند ،   حسن و حسین و زینب با هم
           پرپر شدی،  قاصدکم2
          زهرای من، زهرای من

 

 

------------(نوحه – اي محرم علي )---

ای محرم علی، از من بگو چرا،

          تو رو گرفته ای، مثل غریبه ها 2 

 بیمار من،           برزمین افتادنت را دیدم
بیمار من،           صدای فریادت را شنیدم
           من خجالت ، می کشیدم2
       زهرای من       زهرای من 2

در بین آن هجوم در بین شعله ها

                دیدم که پشت در افتاده ای زپا
در پشت در          میگفتی یا فضه خذینی
با چشم تر           دیدم تو بر روی زمینی
           حال و روزم ، را میبینی
        زهرای من       زهرای من 2

زینب به سر زنان سوی تو میدوید

                 هم ناله میزد و هم ناله میشنید
بین کوچه      در زیر دست و پای دشمنان
وضوی تو         از تازیانه ها شد ارغوان
             بمیرم ای قامت کمان
         زهرای من       زهرای من

 

 

-------(زمينه – شور – بي مادري سخته)---

از سیاهی فاطمیه        بر تن حسن رخته2
می سوزه و میگه          بی مادری سخته
می پرسه از همه ، میون همهمه
            آهای مردم چی بود ، گناه فاطمه
       وای مادر2    وای مادر مادر
می سوزونه قلب علی و  خونه داری زینب
با ناله ی مادر             بیدار میشه هرشب
تو چشمای ترش،غریبی محرزه
            باید بازی کنه ، ولی نون می پزه
      وای مادر2    وای مادر مادر
چی بگم ز احوال حسین     بی قرار و بی تابه
از تشنگی هرشب         راحت نمی خوابه
میگه به خواهرش، میون ناله ها
                  که اشکاتو بذار، برای کربلا
        وای مادر2    وای مادر مادر

 

 

---------------------(زمزمه)--------

هر چی می خوام نگات کنم روم نمیشه/

         این دلم آروم نمیشه/

              هیچکس برام مثل تو بانو نمیشه
دریای من! نیلی آسمون شدی/

           حسابی ناتوون شدی/

       تو این سه ماه، یه تیکه استخون شدی
مصیبتت همیشه پیش رومه                        

        بغض غمت غصه ي تو گلومه
                       اگه بری کار علی تمومه
          یا فاطمه یا فاطمه یا زهرا 3
کبوتر زخمی من تو بستری

           نمی تونی که بپری/

            برای دلخوشیم می گی که بهتری
برای دلخوشی مرتضی بخند/

             فاطمه چشماتو نبند/

        تو هم داری می کشی دستام و به بند
اگه بری دیگه سپر ندارم  

    سر به روی زانوی غم می ذارم
                گریه برات میشه همیشه کارم
      یا فاطمه یا فاطمه یا زهرا 3

اگه نبودی به خدا می مرد علی/

              دووم نمی آورد علی/

         اگه نبودی تو، کتک می خورد علی
اگه بری چه کار کنم ای نور عین/

                  با گریه های زینبین/

             نیمه شبا کی آب بده دست حسین
مدینه تازه ابتدای راهه 

        قطره اشک من و تو گواهه
                   وعده ما یه روز تو قتلگاهه
       یا فاطمه یا فاطمه یا زهرا 3

 

 

------------(زمزمه – محمد اصفهاني )-

پیش چشم حیدر/ داری سر بر بستر/

                   زهرا مردم آخر/ می میرم)
بهار علی/ خزان شده ای/

                  به رنگ گل ارغوان شده ای
شکسته شدی/ به خاطر حیدر کمان شده ای
شکسته شدی/ به خاطر حیدر/ بگو چه کنم؟
       زهرا جانم زهرا 3     زهرا جان

(با این خون پهلو/ با این زخم بازو/

             با این چشم کم سو/ می میرم) 2
شکسته شده/ قداست تو/

                      بمیرد علی از خجالت تو
بریده عدو/ لباس اجل را به قامت تو
بریده عدو/ لباس اجل را/ بگو چه کنم؟
     زهرا جانم زهرا 3     زهرا جان

(زینب مثل باران/ دارد چشمی گریان/

                 با این آه سوزان/ می میرم)2
یگانه گل/ شقایق من/

               من عاشق تو، هم تو عاشق من
نمی گذرد/ بدون تو دیگر دقایق من
نمی گذرد/ بدون تو دیگر/ بگو چه کنم؟
      زهرا جانم زهرا 3     زهرا جان

(رویت همچون لاله/ غرق آه و ناله/

                   یار هجده ساله/ می میرم)2
چو لاله به خون/ تپیده شدی/

                 به روی زمین ها کشیده شدی
تو در پی من/ به زیر لگدها خمیده شدی
به زیر لگد/ تو در پی حیدر/ بگو چه کنم؟
       زهرا جانم زهرا 3     زهرا جان

(با این اشک جاری/خواهم زین بیماری/

               راحت سربرداری/می میرم)2
بنفشه به رخ/ بنفشه به تن/

               کشیده تو خوردی به خاطر من
شکسته شده/ چو بال کبودت غرور حسن
شکسته شده/ چو بال کبودت/ بگو چه کنم؟
      زهرا جانم زهرا 3     زهرا جان

 

 

 

  

------------(شور – زمينه )----------

پاشو از جا دلبري کن برا زينب مادري کن

                     از رخت وا روسري کن2
رنگم از رخم پريده  جون من به لب رسيده

                               نفسام شده بريده 2
اي همه سوز و گدازم غم مخور اي دلنوازم

                    بيت الاحزان و مي سازم2
مادر بيا براي آرزوت گريه کنيم 
        مادر  بريم سر قبر عموت گريه کنيم
مادر   تا که شفا پيدا کني دعا دارم
      مادر صورتم و من کف پاهات ميذارم
      تو رو جون حضرت بابا

                  نگذار حسين و تنها2

پاشو اي يار ولايت  نيگا کن تو شهر غربت

                           اومده سلمان عيادت2
مادرِ اسير دردم   الهي دورت بگردم  

                             هوس غذاتو کردم2
من خوابم نبرده شبها   بيا باز مثل قديما 

                            بگو قصه هاي بابا2
مادر   قصه بگو ز ذوالفقار برا حسين
     مادر قصه ي بدر و احد و جنگ حنين
مادر برام ز خواستگاري پدر بگو 
      مادر  قصه ي ازدواج و اون سپر بگو
      تو رو جون حضرت بابا

                  نگذار حسين و تنها2

 

 

 

------------(زمينه – شور )---------

خوب میشه حال مادر، اسما   

                        برای چی تابوت میاری
شدی تو نا امید از حالا 

                   مگه مادر رو دوست نداری
پر میشه خونه باز از نفساش
               راه میره باز دوباره رو پاهاش
عیبی نداره خودم میخرم 

                             باز گوشواره براش
                    ***
اگه بره مادر از اینجا  

                        به جون بابامون میمیرم
اینقده میخونم دعا تا 

                            شفاشو از خدا بگیرم
میشه که باز تو نماز شبش
                        میون اشکا و سوز تبش
(خدایا مرگ من و برسون)   

                                    نباشه رو لبش
                       ****

 

 

ببین دلم یه دریا خونه 

                          آخه نمیدونی چی دیدم
به خدا که فقط تا خونه 

                       دست مادر رو میکشیدم
چشمایی که دیگه سو نداره
             روز و شب از مصیبت می باره
نمی تونه هنوز پلکاشو از 

                                  کوچه هم بذاره

 

 

-----------(زمينه – شور)--------

مادر/ پلکی بزن/ آهی بکش حرفی بزن با من
مادر/ دستی بکش/ روی سرم ای لاله پیراهن
نه جواب سلامی         نه حرفی نه کلامی
نماز تو نداره            نه قنوت و نه قیامی
مادر! آسمون غم  مادر بارونی
                   تو برای رفتن خیلی جوونی

مادر/هر غصه ات /را با عزیزت در میان بگذار
مادر/ بهر دل/ حیدر تو معجر از سرت بردار
چه غمهايي کشیدی     از این دنیا بریدی
نمونده جسمی از تو       تو بستر ناپدیدی
مادر شعله ی آتیش را* به کجا برده؟
            چی به حال و روز ابروت آورده
مادر آسمون غم مادر بارونی...

مادر/ بر روی در/ یک لکه خون از تو به جا مانده
مادر/ بر چادر/ خاکی تو چند رد پا مانده؟
به پیش چشم حیدر     داری میشی تو پرپر
به پیش چشمای من       گرفتی زخم بستر

مادر! کاسه ی صبرم دیگه شده لبریز
                یا علی بگو و از زمین برخیز
مادر آسمون غم مادر بارونی

 

 

 

 

-------(واحد – اي سينه سرخ بي حرم)--

اي سينه سرخ بي پرم/بنگر به چشمان ترم

                                 نيايش دل من  2
تنها طرفدار علي         بانوي بيمار علي  

                            اي خواهش دل من2
بيت الحرامم حجره ات/      اي قاتل من گريه ات         

                                         بانوي آسماني 2
اي عشق من تا به ابد/     زهرا(س) مگر که مي شود 

                                درد مرا نداني 2
((
هر چه که خواهي رو بگير اما مرو

              دست بر پهلو بگير اما مرو))*
      ******************     
قربان صبر و خشم تو  ستاره هاي چشم تو

                                  شد آيه عذابم 2
براي خود دعا بخوان  يا دافع البلا بخوان  

                            ببين که من خرابم 2
دشمن دل من را شکست/ چون ديده هايم را نبست 

                             در وقت قتل کوثر2
چشمان خود را باز کن/ بر سينه ام اعجاز کن

                                 اي مادر پيمبر2
هر چه که خواهي رو بگير اما مرو

                   دست بر پهلو بگير اما مرو
        ******************
يک گوشه خلوت مي کني /عزم زيارت مي کني 

                            بنگر که بي حبيبم 2
در شعله ظلم و جفا      آتش گرفتي از وفا

                                  پروانه غريبم 2
در پشت در بشکفته اي عجل وفاتي گفته اي

                               اي ياور هم آواز2
هر چه بگويي آن کنم    نذر شفايت، جان کنم 

                             اما مگو ز پرواز 2
هر چه که خواهي رو بگير اما مرو  

                   دست بر پهلو بگير اما مرو

 

 

-------------(شعر)-----

كيست زهرا آنكه ختم الانبيا را كوثراست

چيست زهرا هديه حق هستي پيغمبراست

ليلة القدر خدا روح دوپهلوي رسول

جان قرآن قلب دين ركن وجود حيدر است

مادرسادات ناموس خدا كفو علي

بانوي هر دوسرا خاتون روز محشراست

نام او كوثر  بدان معنا كه او دخت رسول

مدح او ام ابيها كو نبي را مادر است

هيچكس جزاو نپرورده به دامن دو امام

دامن او مشرق دو مهر گردون پرور است

كيست زهرا ليلة القدري كه قبرمخفيش

كعبه كعبه صفاي مروه روح مشعراست

ماه رخسارش علي را وجه رب العالمين

مصحف رويش محمد را كتاب ديگر است

كيست زهرا كفو بي كفو اميرالمومنين

آنكه اورا اولين مرد دوعالم همسراست

كيست زهرا آنكه قبر مخفيش درقلب ماست

كيست زهرا آنكه مهرش جان جان در پيكراست

كيست زهرا آنكه عالم درمزارش گمشده

در درون تربتش پنهان جهاد اكبراست

سينه ودست و جبينش بوسه گاه مصطفي

حجره اش معراج بابا بيت ، بيت داوراست

قبله ي جان نبي باب الولاي فاطمه است

بي سبب نبود كه چشم انبيا بر اين در است

تازيانه خوردن وپاس علي را داشتن

درفضيلت فتح  احزاب است و بدر و خيبراست

فاطمه تنها ولي تنها طرفدار عليست

خانه ي او حجره ي او بستراو سنگر است

اي در وديوار شاهد باش فردا فاطمه

مادر اول شهيد از عترت پيغمبراست

اي غلاف تيغ شرمي دست دست فاطمه است

تونميداني كه اين دست خدا را ياور است

ضربه  ي دستي كه از آن گوشواره بشكند

چون كند با صورتي كزبرگ گل نازكتراست

باورم نايد كه زهرا پشت در افتد زپا

كوثرمولاست اين يا مرغ بي بال وپراست

دروفاي فاطمه اين بس كه تاروز وفات

روي سيلي خورده اش مخفي زچشم شوهر است

 

 

  ----------------(بحر طويل حضرت زهرا )----- 

 صحنۀ محشر کبراست خلایق همه در محکمۀ عدل خداوند حکیم و همه در وحشت و اندوه عظیمند، هراسان همه از خشم جحیمند، گریزد پسر از مادر و مادر ز پسر، خلق همه منتظر اجر و صوابند و عقابند و حسابند و کتابند و عتابند و خطابند، نه راهی که گریزند ز تعقیب گناهی، نه امیدی نه پناهی، همه در محکمۀ عدل الهی همه جا رفته فرو یکسره در کام سیاهی، امم و خیل نبیّین، همه در جوش و خروشند و ستادند و به گوشند که شاید شنوند از طرف ذات خدا، حکم خدا را.

اُممِ گشته پناهنده به نوح و به خلیل‌الله و موسی و مسیح و به سلیمان و به داوود نبیّین همه گویند که ماراست نگه جانبِ پیغمبر اسلام، محمّد که بوَد احمد و محمود، به جز او و وصیش علی آن حجت معبود، کسی مظهر لطف و کرم خالق دادار نباشد، همه با چشم گهربار، گریزند سوی احمد مختار، که ای رحمت تو سایه فکنده به سر خلق گنه‌کار، مگر لطف تو گردد همه را یار، نگاهی که رهانی تو از این دایرۀ وحشتِ عظما دل ما را.

در آن حال محمّد سخن آغاز کند، دست دعا باز کند، با احد لم یزلی راز دل ابراز کند، از جگر آواز کند، بار خدا فاطمه‌ام کو همه دارند به من دیده و من دیده گشودم به سوی عصمت داور که ثنایش شده از جانب تو سورۀ کوثر که تو خواندیش ز لطف و کرمت حضرت صدیقۀ اطهر، همه امید رسول است، بتول است، بتول است، و بوَد پاک و مطهر نفس خلق به سینه شده حبس و همه مبهوت و پریشان، همه با دیدۀ گریان که ندا می‌رسد از خالق منان همگی چشم بپوشید ز وحشت، نخروشید که آید به سوی عرصۀ محشر، ثمرِ نخلِ دل پاک پیمبر، همه هستِ علی آن هستیِ داور، همه بینید جلال و شرف و عزت ناموس خدا را.

قیامت بوَد آن‌لحظه که زهرا به سوی حشر بیاید، به روی خلق ز لطف و کرمش دیده گشاید، نه دل احمد و حیدر که دل از دوست و دشمن برباید، به لبش خندۀ عفو و به سرش تاج شفاعت، به کفش برگۀ آزادی و دندان رسول‌الله و پیشانی بشْکافتۀ حیدر و خون جگرِ نورِ دو عینش، حسن و جامۀ خونین حسین ابن علی دست ابوالفضل علمدار، دو مظلوم دگر محسن ششماهه و قنداقه خونین علیْ‌اصغر و جبریل امین پیش روی ناقه و پشت سر او حضرت میکال دو سوی دگرِ او ملک‌الموت، سرافیل به تعظیم و به تجلیل و به تکبیر و به تسبیح و به تهلیل، فزون از عددِ اهل قیامت، ملَک آیند و ستایند همه حضرت امّ النّجبا را.


پس آنگاه ندا می‌رسد از ذات خداوند که محبوبۀ من!، فاطمه! امروز بخواه آنچه که خواهی، ز چنین طرفه ندا فاطمه را اشک، روان گردد و گوید که الهی اگر امروز مرا اشک روان است به صورت، تو گواهی که فقط عاشق دیدار حسینم، که رسد باز ندا از طرف ذات خداوند که یا فاطمه ای دخت پیمبر، بگشا دیدۀ خود را به سوی عرصۀ محشر نگه فاطمه افتد به یکی پیکرِ بی‌سر که بود پاره‌تر از لالۀ پرپر همه اعضاش جدا گشته ز شمشیر و ز خنجر، زده خون یکسره فواره ز رگ‌های گلویش، جگر فاطمه خون گردد و آهی کشد از سینه که محشر بخروشد به ستوه آورد از نالۀ خود ارض و سما را.

اهل محشر همه با فاطمه فریاد برآرند، چنان اشک ببارند که در حشر شود باز بپا محشر دیگر، ز خدا باز ندا می‌رسد ای فاطمه بار دگر از ذات خداوند تعالی بطلب حاجت خود را و بخواه آنچه که خواهی، نگه فاطمه بر حنجر صد چاک حسین است و دو دستش به دعا، گرید و گوید به خدای ازلی: بار خدا حاجت من نیست به جز آن که ببخشی ز کرم خیلِ محبّان من و شوهر مظلوم مرا، باز ندا می‌رسد از حضرت معبود که ای نور دل احمد و محمود، به عزّت و جلالم به تو آنقدر ببخشم که تو راضی شوی از من؛         به خدا می‌سزد آن روز خدا خلقت خود را به همان سیلیِ سختی که به یاس رخ زهرا اثرش ماند، ببخشد که همان لطمه شرر زد جگر اهل ولا را.

بگشا دیده و الطاف و عنایات و کرم بین که همان عصمت داور که همان روح دو پهلوی پیمبر، که همان آینۀ احمد و حیدر، چو نهد پای به محشر، همه بینند چو مرغی که کند دانه ز خاشاک جدا، جمع کند جمله محبان خودش را و منادی خداوند ندا می‌دهد: ای اهل قیامت! همگی پیش به پشت سر زهرا همه پویند به گلزار جنان همره صدیقه اطهر، به جز آنان که شکستند میان در و دیوار، زکین پهلوی او را، نه فقط پهلوی او، سینۀ او، بازوی او را و گروهی که ستادند و نکردند در آن عرصۀ غم یاری او را و گروهی که گشودند به آتش در کاشانۀ او را و گروهی که شکستند درون صدف سینه در آن واقعه دردانۀ او را و هم آنان که شکستند نمکدان و گرفتند ندیده نمکش را و هم آنان که گرفتند پس از رحلت پیغمبر اکرم فدکش را و هم آنان که پس از فاطمه کشتند حسین و حسنش را و هر آن کس که به اولاد علی ظلم کند تا صف محشر، و هم آنان که گرفتند به جز راه ولایت، ره عصیان و خطا را .

 

 

-(زمينه – شور- اشهدان علي ولي ا...)---

 

دو دست بر دامن تو     جسم من جوشن تو
لعنت بر دشمن تو             علی علی مولا
منم کنیز خانه ی تو     بارم رو شانه ی تو
هستم پروانه ی تو           علی علی مولا
به كل دنيا /نميدم من /يه تار موي يارم
     امیر تنها   جونم رو   به پای تو میذارم
حجره ی عشقت بیت ا...

                چشم تو آقا عین ا...
         ياحيدر          أشهد أن علی ولی ا...
             وای/ علی علی مولا

ورق ورق شد مصحف دل 

                            ای روح کعبه ی گل
هستم من از تو خجل         علی علی مولا
نفس نفس با تو میزنم   

                          با اسمت جون می کنم
من مست بوالحسنم            علی علی مولا
من که ندیدم/ دستی رو /بالاتر از دست تو
    جونمو میدم /تا نبینم /به خدا شکست تو

امت طاها شد گمراه

         یاورت هستم بی همراه
                          أشهد أن علی ولی ا...
            وای علی علی مولا

 

 -------(نوحه – بين بستر – حاج اكبر)---

زهرا فتاده در میان بستر
              یا رب بده صبری به قلب حیدر
دل آسمان ها                      گرفته خدایا
یا رب کنار جسم مادر    

                            خالی بود جای پیمبر
                         ***
زهرا که دارد قلب پر شراره
                   جای سلامش می کند اشاره
شده گریه کارش           به چشمان زارش
جسمش به بستر ناپدید است 

                       دیگر شفای او بعید است
                      ***
با صورت مجروح و ارغوانی
                    با دست بشکسته، قدِ کمانی
کند کار خانه                    چنان عاشقانه
روح دو پهلوی پیمبر   

                      دارد به سینه عشق حیدر

 

 

-----------(شعر – مصيبت)-----

من و توکه هستیم یک جفت یکتا   

 دو ابر و دو باران دو رود و دو دریا
من و تو که هستیم یک روح  واحد

ولی در دو قالب دو جسم مجزّا
من و تو دو گنجیم معلوم و مستور

نهانیم در فرش و از عرش پیدا
دو طرح شگفتیم در دست خالق

دو انگیزه ي محض در خَلق دنیا
دو مضمون بِکریم در دفتر حُسن

دو مصراع یک بیت، یک بیت زیبا
دو شورآفرینیم دو خواب شیرین

دوتا آرزوییم در قلب رؤیا
دو لاله دو یاس بهشتی که گشته            

به دامان مان چار غنچه شکوفا
منم آنکه روحش دمیده به آدم             

تویی آنکه نورش رسیده به حوا

مرا آسمانی ست با نور زهره 

مرا سرزمینی ست با نام زهرا
                    ***          

 

منم زینت آسمان، آفرینش

تویی زینت (مَن دَنی فَتَدلی)
من آرام جان مِنا، کعبه، زمزم

تو آرامشی سدرهُ المنتهی را

منم ریشه ی شاخسار نبوت 

تویی باعث رشد این سرو رعنا
به شأن من وتوست (ویُطعِمونَ              

الطَعامَ عَلی حُبه ای... تا...اَسیرا)

من و توکه در شأن مان (یؤثِرونَ)      

سحرگاه نازل شد از عرش اعلی

من و توکه آزارمان در دو دنیاست 

به حکم الهی (عذاباً مُهینا)
                  ***
من و توکه دنیا برای نگاهی                 

به ما دارد عمری نگاه تمنّا
من وتو دو دریای پاک و زلالیم

که گوهر به دست آورند از دل ما
دو چشمه، دو تا چشم خورشید پرور     

دو آیینه در روبروی هم، امّا
تو راسنگ های مدینه شکستند          

مرا خرد کرداست سنگ تماشا
ولی تو اگر چه سراپا شکسته            

شکستی غرور خیالی شان را
خودت را به سختی کمی جمع کردی

به پاخاستی و زدی دل به دریا
«که هان این منم آینه، گر چه خُردم      

ولی خم به ابرو نمی آورم، تا-
- نگویید مولای زهرا غریب است       

که من مثل کوه ایستادم سرپا
قفس جای شیرخدا نیست هرگز         

رهایش نمایید حالا، و إلّا-
-کشم ذوالفقارکلام و به آهی          

کَنم ریشه نسل تان را در اینجا»
تو در پای حرفت چنان مرد ماندی      

حمایت نمودی از این مرد تنها
تو را می زدند و به این قوم گفتی 

علی هست حق و علی هست مولا

 

 

 

----------------(شعر- مصيبت)---

ای جان من هر چند دیگر نیمه جانی
اما برای رفتنت خیلی جوانی
حالا که من اینجا غریبم بار بستی؟!
حالا نمی شد بیشتر پیشم بمانی؟
بابای خاکم، التماست می کنم که-
-بی من مشو ای مادر آب، آسمانی
کمتر بگو با من (امیرالمؤمنینم!)
أشهد مگو با این زبان بی زبانی
حالا برای اینکه من چیزی نفهمم
درکوچه خاک چادرت را می تکانی!؟
اندازه ی یک عمر پیرت کرده بانو
سنگینی آن ضربه دست ناگهانی
یک نیمه از روی تو، صبح  روشن من
نیمی دگر مثل غروبی ارغوانی
رو از علی می گیری اما زیر چادر
پنهان  نگردد مَحرمم، قدکمانی

 

 

 

 

--------------------(شعر)------

این قدر بین رفتن و ماندن نمان، بمان
پیرم مکن ز  بار غمت، ای جوان! بمان
خورشید من! به جانب مغرب روان مشو
قدری دگر به خاطر این آسمان بمان
مهمان نُه بهار علی! پا مکش ز باغ
نیلوفر امانتی ِ باغبان بمان
ای دل شکسته، آه تو ما را شکسته است
ای پرشکسته، پَر مَکش ازآشیان، بمان
دیگر محل به عرض سلامم نمی دهند
ای هم نشین این دل بی همزبان بمان
راضی مشو دگر به زمین خوردنم، مرو
بازی نکن تو با دل این پهلوان، بمان
روی مرا اگر به زمین می زنی بزن
امّا بیا بخاطر این کودکان بمان
(در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست)
اینقدر بین رفتن و ماندن نمان، بمان

 

 

 

----------------------(شعر)-----

فاطمه(س) پروانه ی مدار خودش بود
منحصراً تحت انحصار خودش بود
فاطمه(س) مخدوم خویش و خادم خویش است
کعبه ی خود بود و پرده دار خودش بود
نان کسی بر لبش حلال نباشد
فاطمه(س) هر روز نان بیار خودش بود
روح خودش را گرفت در تن خود ریخت
خِلقت زهرا در اختیار خودش بود
گفت: أنا مِن فاطمهُ، فاطمه مِنّی
فاطمه(س) پس سالها کنار خودش بود
اینکه ولایت چنین به نام علی(ع) شد
کار علی(ع) هم نبود، کار خودش بود
هیچ زمان رو نزَد به غیرت شمشیر
تکیه ی زهرا(س) به ذوالفقار خودش بود
نَه که بخواهد نبی(ص) مقام بگیری
بوسه به دست تو افتخار خودش بود
نیست عجب گر علی(ع) به خاک تو افتاد

چونکه مزار تو نَه، مزار خودش بود

 

 

 

-------------------------(شعر)-----

به آن دلی که برآن سجده نُه فلک دارد
دل من و دل تو درد مشترک دارد
کسی که حرمت ما را شکست میدانست
که حرمت در این خانه را مَلک دارد
خدا کند که بسوزد سپس رود بر باد
کسی که از دل خونت دل خُنک دارد
محبت من و تو سنگ امتحان همه است
میان جنت و دوزخ خدا محک دارد
بگیر پرده ز رو، ماه آسمانی من!
که این گرفتگی ات ریشه در فدک دارد
فقط به آینه ي من نشسته گَرد غمت
ولی تو آینه ات از سه جا ترک دارد
به جز تو نیست گُلی که نشان عشق مرا
به روی ساقه و گلبرگ و شاخه حک دارد
غذا نمی خورد و گریه می کند زینب
دوباره سفره ی امروزمان نمک دارد

 

 

-----------------------(شعر)------

اگر چه خصم، درِ خانه ریخت بر سر من
رواست گریـه کنیـد از بـرای شوهر من
مدینه گریۀ مـن سخـت خسته‌ات کرده ؟
حلال کـن کــه بُــوَد روزهای آخر من
خدا گــواست مــرا می‌زدند و می‌لرزید
چو گوشواره که لرزد به گوش، دختر من
ز تازیانــه بُــوَد سخـت‌تر نگـاه علی
کــه ایستــاده غریبــانه در برابـر مـن
علی! که گفته غریبی؟ به این گروه بگو
که هست فاطمه تنها، تمام لشکر مـن
برای یاری من خویش را مده زحـمت
که پشت در شده ششماهۀ تو یاور من
پنـاه مـن شــده دیوار و، در شده سنگر
شکست پهلو و آتـش گـرفت سنگـر من
خدیجه نیست که از من کند پرستاری
از این به بعد دگر زینب است مادر من
دگــر زنــان مدینــه عیــادتم نکنند
مگــر کــه قاتلـم آیــد کنار بستر من
کنم ز لطف و کرامت شفاعت از «میثم»
که ریـزد از قلمش اشـکِ دید‌ۀ تر من

 

 

---------------------(شعر)----

ای کشتی شکسته که پهلو گرفته ای
بر گو چرا تو دست به پهلو گرفته ای
گل را خدا برای سرور آفریده است
ای گل چرا به غصه و غم خو گرفته ای
گاهی زدرد شانه، ز دل آه می کشی
گاهی زدرد دست به بازو گرفته ای
از ماجرای کوچه نگفتی به من، بگو
اکنون چرا ز مَحرم خود رو گرفته ای
دیوار گشته است عصای تو باز هم
بینم که دست بر سر زانو گرفته ای
دیشب نماز نافله ي تو نشسته بود
دیدم که دست خویش به پهلو گرفته ای
هر گه که در به روی علی باز می کنی
خوشحال می شوم که تو نیرو گرفته ای
رنگی ز داغ گر كه (وفائی) به شعر توست
چون لاله ها ز باغ  ولا بو گرفته ای

 

 

---------------------(شعر)-----

فصل غم است ای دل غمدیده گریه کن

بنشین به کنج خلوت و پوشیده گریه کن
ایام فاطمیه رسید  و در این فضا
عطر عزای فاطمه پیچیده گریه کن
از شعله های داغ جگر سوز او چو شمع
آتش بگیر ای دل تفتیده گریه کن
در ماتم حبیبه و محبوبه اش خدا
اکنون که سوز دل به تو بخشیده گریه کن
همراه غنچه های گلستان مرتضی
بر آن گلی که دست ستم چیده گریه کن
چون کودکی یتیم به خلوت سرای غم
با یاد مادری که نخندیده گریه کن
شبها به پشت پنجره های بقیع او
تا اشک دیده تو نخشکیده، گریه کن
تنها نه فاطمیه (وفائی) که تا ابد
فصل غم است با دل تفتیده گریه کن

 

 

-----------زبانحال مولا با بي بي)-----

تویی که حرف دلم را نگفته می دانی
خدا نکرده، بدی کرده ام نمی مانی!؟
دلت می آید از امشب به بعد گریه کنم
همیشه دست بگیرم به روی پیشانی
کمی به جزر و مد جان من مدارا کن
سه ماه می گذرد پشت ابر پنهانی
برای دلخوشی من کمی ز جا بر خیز
چقدر نافله ات را نشسته می خوانی
عصای پیری تو شانه های زینب شد
تو هم به شانه، کمی کم کن از پریشانی
تلاطمی که تو از درد می کنی یعنی
درون بستری اما هنوز طوفانی
از این محیط غم آزاد کن مرا قدری
بخند مژده بیاور برای زندانی

 

-----(زمينه – شور – ابكني وابك لليتامي)

 شب تلخ غم ها  با دو دیده دریا

             کن حلالم ای مولا  الوداع امیرم
عشق تو مقصوده گرچه رفتنم زوده 

            آرزوی من بوده  در رهت بمیرم
گریه کن ای امیر تنها
           گریه کن  از فراق زهرا
                        إبکنی و ابک للیتامي 2
           یا علی، علی علی مولا


دل تو، پُر نیشه   میشکنه مثه شیشه 

               فاطمیه در پیشه   بعد رفتن من
شب تنهائیه  ای امون از این دنیا 

       می سوزه دلت مولا  در هجوم دشمن
شد دلم تنگ روی بابا
         خسته ام از دیار غم ها
                         إبکنی و ابک للیتامي2
          یا علی علی علی مولا


 

حسنم حیرونه   مضطر و پریشونه

  غصه دار و گریونه   خوب مراقبش باش
روضه هاشو بشنو   آه و غمهاشو بشنو

     درد و دلهاشو بشنو  با نوای: ای کاش!
می روم با چشای دریا
          می روم با ولای مولا
                         إبکنی و ابک للیتامي2
             یاعلی علی علی مولا

 

 

------------(نوحه – حاج اكبر)----

شده شب شهادت فاطمه
                     امان ز سوز غربت فاطمه
ز هجران زهرا                علی افتد از پا
خانه ی بی کوثر قرآن    

                        شود شبیه بیت الاحزان

           يا فاطمه يافاطمه جان 2
                            ***
مُحرّم حسین ز امشب بُوَد
                  شروع غصّه های زینب بُوَد
قیامت به پا شد                   نزول بلا شد
زینب شده بدون مادر  

                        چشمش شده مات برادر
                           ***
به گوش حیدر این خبر رساندند
                  عجب بلایی بر دلش نشاندند
شده قد شكسته                پريشان و خسته
درکوچه چند باری زمین خورد 

                  یک عده گفتند مرتضی مرد

 

---------------(زمينه )-----

    جوان خانه دار علي  بهارعلي 2

    تويي دارو ندارعلي   بهارعلي 2

مرواي فروغ هرشب من شب من شب من

زداغت رسد جان برلب من لب من لب من 2

   فاطمه جان من غريبم غريبم غريبم2

 

   ندارم بي تو تاب وتوان  نگارجوان 2

   كنار اهل خانه بمان   نگار جوان 2

بدون تو خانه  خانه ي قبرعلي بشود

 روان اشك غم از  ديده ي ابر علي بشود2

فاطمه جان ..............................

 

  شد اشك من روان زبصر  مروبه سفر2

  نصيبم گشته خون جگر مرو به سفر 2

به زينب چه گويم پرسد اگر زجواني تو

    چه گويم به اواز قامت سرو كماني تو 2

فاطمه ....................................

 

 

----(زمينه – شور – واي اون اي دل)---

      واي (امون اي دل )3 (اي دل)2

كوچه ي مصيبت كوچه ي بلا

                        كوچه ي غم و درد مادرما

كوچه اي كه ديدم درميان آن

                         خاك بيكسي گشته برسرما

واي ..................

درغروب كوچه كوچه مدينه

                     كوچه اي كه ميزد آتشم زكينه

كوچه اي كه درآن غم به دل نشسته

                     ازجفاي يك سنگ آينه شكسته

                بي تو ميميرم نرو 4

واي ............................

كوچه بود ويك گل كوچه بود وگلچين

     كوچه بود ويك دست  دست پست وسنگين

دست كوچه ولگرد دست كوچه نامرد

         دستي كه تو كوچه خون به قلب ما كرد

بي تو .............................

واي .................................

بي ادب ترين دست  بي حياو بد مست

              جاي پنجه ي او روي گونه بنشست

يادگار كوچه غربتي كه حاكيست

                يادگار كوچه چادري كه خاكيست

بي تو .............................

 

 

-----(شور- زمينه-سايه بالاي سرم)---

رفتي وبي تو زندگي ديگه معنا نداره

    خونه به جز شرمندگي واسه مولا نداره

به هرطرف نگاه ميكنم تورو ميبينم

      سرنماز دعا ميكنم تورو ميبينم

              تا زينبو صدا ميكنم تورو ميبينم

          واي امون ازاين مدينه 3

 

اي گل ياس شعله ور تو شب سوگواري

       از توروي ديوار ودر ميبينم يادگاري

به قلب ما آتيش ميزنه چادرخاكي

      نشونه ي عزاي منه  چادر خاكي

            هنوز تو خاطر حسنه چادرخاكي

واي .................................

 

----------------(شعر)-----

على چون جسم زهرا را كفن كرد

 شقايق را نهان در ياسمن كرد

دو نور ديده اش از ره رسيدند

 به زارى جانب مادر دويدند

خود افكندند بر آن جسم رنجور

عيان شد معنى نورٌ على نور

بغل بگشاد و در آغوششان برد

 چنان ناليد كز سر هوششان برد

ايا مادر! دلت از ما رميده

 چو اشك افكنده اى ما را ز ديده

بيا مادر يتيمان را به بر گير

 وز آفت جوجگان را زير پر گير

گل و بلبل به نغمه ناله سر كرد

 بغل بگشاد و گل ها را به بر كرد

 

 

-----------(زمزمه – زمینه – شور)--

بریز آب روان اسما، ولی آهسته آهسته
به جسم اطهر زهرا ولی آهسته آهسته
بریز آب روان تا من، بشویم مخفی از دشمن
تنش از زیر پیراهن، ولی آهسته آهسته
ببین بشکسته پهلویش، سیه گردیده بازویش
تو خود ریز آب بر رویش، ولی آهسته آهسته
همه خواب و علی بیدار، سرش بنهاده بر دیوار
بگرید از فراق یار، ولی آهسته آهسته
حسن ای نورچشمانم حسین ای راحت جانم
بنالید ای عزیزانم، ولی آهسته آهسته
بیا ای دخترم زینب به پیش مادرت امشب
بخوان او را به تاب و تب، ولی آهسته آهسته
روم شب ها سراغ او، به قبر بی چراغ او
کنم زاری ز داغ او، ولی آهسته آهسته

 

-------------(شعر)-----

بتاب ای مه تو بر کاشانه ی من  

که تاریک است امشب خانه ی من

بتاب ای مه که بینم روی نیلی     

بشویم در دل شب جای سیلی

بتاب ای مه که تا با قلب خسته

دهم من غسل پهلوی شکسته

بتاب ای مه که شویم من شبانه

زاشک دیده جای تازیانه

بتاب ای مه که تا کلثوم و زینب   

ببیند روی مادر در دل شب

بتاب ای مه حسن مادر ندارد      

حسین من کسی بر سر ندارد

بتاب ای مه گلستانم خزان شد  

به زیر خاک زهرای جوان شد

 

 

-------(نوحه – واحد-پس از شهادت)

یا زهرا(س) ام المؤمنین – 

                          عشق امیرالمؤمنین
بأی ذنب قتلت – 

                         دخت خاتم المرسلین
          یا زهرا(س) 2 واویلتا
                   *****
زهرا(س) انسیه الحوراء –

                    فنا شده در مرتضی(ع)
علی علی علی می گفت –

                          در زیر تازیانه ها
          یا زهرا(س) 2 واویلتا
                  *****
در كوچه ها تو را می زد –

                     كسی نگفت چرا می زد
بهر تصرف فدك –

                      بی حیا بی هوا می زد
         یا زهرا(س) 2 واویلتا

 

-------------(شور- شفا    گرفته مادرم)--

    شفا گرفته مادرم – خدايا اي خدايا
  زبون گرفته خواهرم – خدايا اي خدايا
                   خداحافظ 
شفا گرفته مادرم ...
ديگه براي هميشه ،

                  داره چشاش بسته ميشه 2
عرش خدا باز براي ،

                          طائر دلخسته ميشه
داره سوغاتي مي بره –

         جسمي كه زخمي دره
                    بابا ديگه بي همسفره 2
                     *****
  بايد عزا به پا كنيم – خدايا اي خدايا
   مدينه رو سياه كنيم – خدايا اي خدايا
كي مي تونه فكري  برا ،

                        اين دل شعله ور كنه
كي ميره به مسجد شهر –

                          بابامون و خبر كنه
داره غصه پا مي گيره –

         علي بي زهرا مي ميره
                   ديگه از همه دنيا سيره 2
*****                  
 چشاش و وا نمي كنه – خدايا اي خدايا
   ديگه دعا نمي كنه – خدايا اي خدايا
بيا و يه دستي توي - 

                        موهاي خواهرم بكش
بيا يه پارچه ی سفيد –

                       رو جسم  مادرم بكش
رو به قبله پا كشيده –

          بابامون رنگش پريده
                    شب بي مادري رسيده 2

 

--------------(شور)-----

خانه ء مرتضی ، واویلا واویلا
پشت در شعله ها ، واویلا واویلا
زن شير خدا ، واويلا واويلا
وسط كوچه ها ، واویلا واویلا
پر پروانه سوخت ، واویلا
                در كاشانه سوخت ، واویلا
            صاحب خانه سوخت ، واویلا
واویلا واویلا – واویلا واویلا
                  *****
مزد زحمت چه شد؟ ، واویلا واویلا
در جنت چه شد؟ ، واویلا واویلا
فاطمه در نوا ، واویلا واویلا
محسنش شد فدا ، واویلا واویلا
               خورده ایمان محك ، واویلا
                 رفته از كف فدك ، واویلا
                     فضه آمد كمك ، واویلا
       واویلا واویلا – واویلا واویلا
                   *****

 

 

سینه از غم كباب ، واویلا واویلا
بیت الاحزان خراب ، واویلا واویلا
شاه ، خانه نشین ، واویلا واویلا
ماه ، نقش زمین ، واویلا واویلا
                     قامتی كمان و ، واویلا
                   مادری جوان و ، واویلا
                   قبر بی نشان و ، واویلا 
       واویلا واویلا - واویلا واویلا
                     *****
با صدای اذان ، واویلا واویلا
فاطمه (س) پریشان ، واویلا واویلا
دختر پیغمبر ، واویلا واویلا
بین قوم كافر ، واویلا واویلا
                         رد تازیانه ، واویلا
                  روی دست شانه ، واویلا
                وای از این زمانه ، واویلا
     واویلا واویلا - واویلا واویلا

 

-------(واحد – زمینه- بانوی بیمارم)---

بانوی بيمارم -  يارم ، بی تو گرفتارم
چشمان خود وا كن به من/ گل پيرهن/

 ام الحسن(ع)            (تنها طرفدارم)2
غمهای قلبم بی حساب –

         مانده سلامم بي جواب
                      زهراي من بر من بتاب

    عروس آسماني - اي ياس ارغواني
                       ***
بس غصه ها خوردم -  مردم ، پشت در افتادي
از تو خجالت كشيده ام/ قد خميده ام/

 پيش ديده ام            (تو بي پر افتادي)2
از غصه آبم مي كني –

             در اضطرابم مي كني
                       خانه خرابم مي كني –

 با نوي خانه ي من - حرفي مزن ز رفتن
 بر پاشو اي جانا - زهرا(س) ، ياري مولا كن
من مونس غصه و غمم / با تو همدمم/

 با تو محرمم         (معجر خود وا كن)2
با اشك تو دمسازم و –

          زندگي مو مي با زم و
                      تابوت تو مي سازم و –

 گويم به چاه رازم - بي فاطمه(س) چه سازم


-----------(زمینه – شور)----

مرو که بی تو زهرا شود انیسم غم ها
        بمان کنار حیدر شنو فغان من را
    ای جوان حیدر ، قد کمان حیدر
به دام غم ها بدون تو زنجیرم
    بود خلاصه حرفم بدون تو می میرم
    ای جوان حیدر ، قد کمان حیدر
تو ای پرستوی من سفر مکن از لانه
      مبر صفا را یارا به رفتنت از خانه
     ای جوان حیدر ، قد کمان حیدر
تو شمع و طفلان تو به گرد تو پروانه  
  بزن دوباره زهرا به موی زینب شانه
     ای جوان حیدر ، قد کمان حیدر
چه می شود من بینم دوباره تو خندانی
  ز شرم تو بنشسته عرق بر این پیشانی

     ای جوان حیدر ، قد کمان حیدر
دوباره یا زهرا جان بزن تو خنده بر من

   که سوزد این قلب من ز خنده های دشمن
     ای جوان حیدر ، قد کمان حیدر
بجز غم و درد و آه مرا نباشد سودی
      نمی رود از یادم میان کوچه بودی
    ای جوان حیدر ، قد کمان حیدر

-----------------(شعر)------

آنشب كه شب ، از صبح محشر تيره تر بود

آنشب كه از ان ، مرغ شب هم بى خبر بود

آنشب كه رخت غم به مه ، پوشيده بودند

آنشب كه انجم هم سيه پوشيده بودند

آنشب كه خون از دامن مهتاب مى ريخت

اسما براى غسل زهرا اب مى ريخت

آنشب خد داند خداداند كه چون بود

قلب على زندانى فرياد و خون بود

طفلى گرفته استين دانم به دندان

تا ناله خود را كند در سينه پنهان

آنشب امير المومنين با اشك ديده

مى شست تنها پيكر يار شهيده

مى شست در تاريكى شب مخفيانه

گه جاى سيلى گاه جاى تازيانه

صد بار از رفت و دست از خويشتن شست

تا جان خود را در درون پيرهن شست

مى شست جسم يار خود ارام و خاموش

مى كرد بر دستش نگه طفلى سيه پوش

خود در كفن پيچيد ان خونين بدن را

خونين بدن نه ! بلكه جان خويشتن را

چشم از نگه ، لب از نوا، ناى از سخن بست

بگشود دست حسرت و بند كفن بست

ناگه فتاد ان تيره كوكب را نظاره

برگرد ماه خويش ، لرزان دو ستاره

دو گوشوار غم ز هوش افتاده بودند

بر خاك تنهايى خموش افتاده بودند

دو جوجه در اشيان بى اشيانه

دو بلبل خاموش مانده از ترانه

از بى كسى دو بال درهم برده بودند

گويى كنار جسم مادر مرده بودند

داغ دل مولا دوباره گشت تازه

ريحانه ها را خواند پاى ان جنازه

كاى گوشه گيران شب غربت بياييد

آخر وداع خويش ، با مادر نماييد

ان پر شكسته طايران از جا پريدند

افتادن و خيزان جانب مادر دويدند

چون جان شيرين جسم او در بر گرفتند

يك بوسه از ان لاله پرپر گرفتند

يكباره از عمق كفن اهى بر آمد

با ناله بيرون دستهاى مادر آمد

در قلب شب ، خورشيد خاموش مدينه

بگذاشت روى هر دو ماهش را به سينه

ناگه ندا آمد على بشتاب بشتاب

دو گوشوار عرش را درياب درياب

مگذار زهرا را چنين در بر بگيرند

مگذار روى سينه مادر بميرند

خيل ملك را رحمى از بهر خدا كن

از پيكر مادر يتيمان را جدا كن

----------------(شعر)-----

آتش زدن به خانۀ مولا بهانه بود 
مقصود خصم کشتن بانوی آن خانه بود 
از آن به باب وحی لگد زدعدو که دید 
جان رسول پشت در آستانه بود 
با آن همه سفارش پیغمبر خدا 
پاداش دوستیّ علی تازیانه بود 
آن کس که داد نسبت هذیان به مصطفی
از کینه اش به صورت زهرا نشانه بود 
در حیرتم چگونه به زهرا مغیره زد
کز جای تازیانۀ او خون روانه بود 
ضرب غلاف تیغبه دستش نشان گذاشت 
آن بانویی که عصمت حی ّ یگانه بود 
حق دارد ار کنندۀ خیبر ز پا فتد
زهرا پس از رسول بر او استوانه بود 
آن شب قوی ترین سند غربت علی 
تشییع مخفیانه و دفن شبانه بود 
ای باغبان بسوز در این باغ سوخته 
با طایری که قتلگهش آشیانه بود 
(میثم) قسم به فاطمه تا بود فاطمه 
بار غم امام زمانش به شانه بود

+ نوشته شده در  شنبه بیست و چهارم فروردین 1392ساعت 12:35  توسط مهدي حسيني منفرد  | 

----------------(شعر)-----

بوی جنت می وزد از خاک کوی فاطمه 
آبروی ما بود از آبروی فاطمه 
هر زمان گر رو کنی سوی مدینه بشنوی 
عطر جنّت را ز خاک مشکبوی فاطمه 
لوح دل شد مُهر با مهر ولایش از ازل 
رشتۀ جان بسته ام بر تار موی فاطمه 
هر که از اهل سقیفه دم زند بی شک بود 
دوستدار دشمنان کینه جوی فاطمه 
کی شود مهدی بیاید تا بگیرد انتقام 
از ستمکاران که باشد آرزوی فاطمه 
هر که سوی این و آن رو کرده در دوران عمر 
دیدۀ دل (حافظی) دارد به سوی فاطمه

 

 

----------------(شعر)-----

شکسته بال و پری ز آشیانه می بردند 
تن ضعیف غریبان به شانه می بردند 
جنازه ای که همه انبیا به قربانش 
چه شد که هفت نفر مخفیانه می بردند 
مدینه فاطمه را روز روشن آزردند 
چرا جنازۀ او را شبانه می بردند 
ز غربت علی و قصّۀ در و دیوار 
به دادگاه پیمبر نشانه می بردند 
به جای گل که گذارند روی قبر رسول 
برای او اثر تازیانه می بردند 
سزای آن همه احسان مصطفی این بود 
هنوز هم کفن آن شهیده خونین بود 

 

----------------(شعر)-----

به یاد یار غریبی دلم بهانه گرفت 
که بهر یار غریبش عزا شبانه گرفت 
علی که طائر در آشیانه سوخته اش
پرید و در قفس خاک آشیانه گرفت
مگو که نیمه شبی پیکری به خاک سپرد
تمام هستی او را از او زمانه گرفت 
علی شهید در آن روز شد که جانش را 
میان کوچه عدو زیر تازیانه گرفت 
الا چو شاخۀ خشکیده بشکند دستی 
که ازشکسته نهال علی جوانه گرفت
بسوز دل که علی بین خانه بود و عدو
شریک زندگیش را در آستانه گرفت 
کشید ناله ز دل ، آه آه فضه بیا
که قاتل از من مظلومه نازدانه گرفت
فدای غربت آن کودک سیه پوشم 
که ختم مادر خود را کنار خانه گرفت 
گذشت فاطمه از عالم غمش یک عمر 
زچشم های علی اشک دانه دانه گرفت 
نشان خشت کجی را که دست ظلم نهاد 
هماره باید از آن قبر بی نشانه گرفت 
جهان برای علی (میثم) آشکارا ساخت 
در آن مراسم تدفین که مخفیانه گرفت

 

 

-------(نوحه- گل ام بنینم)----

{یا سبک زمینه حسین ای غریب مادر}

من آن لاله ی وحی ام که گردیده خزانی

             قدم گشته کمانی درایام جوانی

 مدینه زتو سیرم 2– دعاکن که بمیرم 2

بهارم شده پاییز نمانده برو برگم

       به زودی همه یاران بنالند به مرگم

مدینه ...............................

علی بی کس وتنها غریبانه نشسته

         دگر کارنیاید ازاین دست شکسته

مدینه .............................

من آن یاس کبودم که چیدند زباغم

     به لب آمده جانم به دل مانده دو داغم

مدینه ............................

نه دیوار مراکشت نه مسمار مرا کشت

               بدانید بدانید غم یارمرا کشت

مدینه ............................

نفس ها شده دردل همه شعله ی آهم

        تنم نقش زمین شد علی کرد نگاهم

مدینه.........................

من وبازوی مجروح من وصورت نیلی

         کجا بر ورق گل بود طاقت سیلی

مدینه ............................

 

---------(نوحه – حاج اکبر)----

اجرپیغمبر اکرم ادا شد

                 بین دیوار ودرزهرا فدا شد

    ازبیت معبود – بالا رود دود

         واویلا واویلا ا... اکبر

               ...................... 

مولای انس وجان خانه نشین شد

                ریحانة النبی نقش زمین شد

    ای اهل عالم – فریاد ازاین غم

واویلا.............................

زهرا ناله زند ازسوز سینه

                 لرزد ازناله اش قلب مدینه

         مولا ستاده – زهرا فتاده

واویلا..........................

دربیت ذات حق جل جلاله

                هیزم آورده اند به جای لاله

        باب پیمبر – سوزد درآذر

واویلا ......................

یگانه حامی مولا را کشتند

              ای مردم عالم زهرا را کشتند

     قتل بتول است- اجررسول است

واویلا ........................

آیه ازسوره ی کوثر جداشد

               زهرا زد ناله ومحسن فداشد

         حامی مولا – افتاده ازپا

واویلا........................

زهرا هم قدم آه علی بود

                 اول شهیده ی راه علی بود

   جان برلبش بود – این مکتبش بود

واویلا ......................

 

 

---------(نوحه – سبک قدیم)----

ازنهاد علی خیزد این زمزمه

          کشته شد بی گناه محسن وفاطمه

         فاطمه فاطمه فاطمه فاطمه

نخل گلزاروحی فضه را زد صدا

             میوه اش بالگد شد زشاخه جدا

فاطمه..............................

یامحمد زخاک سربرآروببین

          پاره ی پیکرت گشته نقش زمین

فاطمه ...........................

جای یاری به من یاورم را زدند

       دست من بسته بود همسرم را زدند

فاطمه .........................

همسرم رادراین آستانه زدند

           با چه جرمی به او تازیانه زدند

فاطمه ..........................

تربتت را به اشک شستشو میکنم

            بی تومرگ ازخدا آرزو میکنم

فاطمه ..........................

شمعم وبین جمع بی صدا مانده ام

            توچرا رفتی ومن چرا مانده ام

فاطمه .......................

 

----------(نوحه- دسته اول)-----

دربین آن دیوارودر غوغا بپاشد

  با یک لگد بسم اله از قرآن جداشد

دخت پیمبر   درخون نشسته

ازضربت در    پهلو شکسته

      مظلومه زهرا 4

 

 

----------(نوحه- دسته دوم)-----

واویلتا واویلتا الله اکبر

 چشمان زهرا بسته شد درپیش حیدر

باناله گوید         بود ونبودم

رفتی زپیشم       یاس کبودم

        مظلومه زهرا 4

 

---------------(دوبیتی)-----

ای بی نشانه ای که خدارا نشانه ای

هر سونشان توست ولی بی نشانه ای

زهرای پاک ای غم زیبای دلنشین

توخواندنی ترین غزل عاشقانه ای

.................

این روزها که یاس علی قد خمیده است

دل بیشتربرای ظهورت تپیده است

فضه توان یاری مجروح را نداشت

آقا گمان کنم که زمانش رسیده است

................

به در سوخته ی خانه زهرا بنگر

که هنوز ازاثرخون پسررنگین است

من نگویم دگرازمیخ درو سینه ی او

کاین مصیبت بدل کوه گران سنگین است

تازیانه چو عدو برتن مامت میزد

دیده ی باب تو از دیدن آن غمگین است

.................

شده زخم دل هر شیعه تازه

بیا مهدی به تشییع جنازه

بیا حیدر تک وتنهاست امشب

امیر عشق بی زهراست امشب

 

------(زمینه- به زیرنورماه)----

شب شام غريبون          به زير نور ماه
مي ريزه اشك ياس جاش خالي بود عباس(ع)
واي مادر مادر
تو شستن مادر             برا كمك حيدر
با چشم پر الماس جاش خالي بود عباس(ع)
***
حسين غريبونه            غمين و گريونه
ارباب ما تنهاس     جاش خالي بود عباس(ع)
***
شعله ي در برپاس        مادر كمك مي خواس
تو قحطی احساس     جاش خالي بود عباس(ع)
تو اوج غم امشب  چه ميكشه زينب(س)
يه دختر حساس جاش خالي بود عباس(ع)
***
يه روز مياد مادر         به پيش آب آور
اونجا ميگه سقا  خوش اومدي زهرا(س)
***
يه روز بي همتا    رو دستاي زهرا(س)
دستاي اين سقا             ميشه شفيع ما

 

--(زمزمه- خسته شدی از بیماری)----

خسته شدي از بيماري مادر چقدر تب داري
  شد خواهش من دستت را  بر شانه ي من بگذاري
مني كه از غمت شكستم –

         بر سر قول با تو هستم

                       چيزي نگفته ام به بابا
جووني تو، كي ميگه پيري

          چرا دلت ميخواد بميري

                      خيري نديدي تو ز دنيا
      آه، جمع مي كني تو بسترت را
              بهتر شدي الحمدلله
***
شبها تا سحر بيداري  از شدت زخم كاري
بر صورت تو رنگي نيست  از آينه ها بيزاري
ز فاطمه نشان نمانده

           بر دست تو توان نمانده

                        تسبيح خود بالا نياور
با درد و غصه خو ميگيري

        تو بسترت هم رو مي گيري

                     داره مي‏بينه چشم حيدر
آه، تا به حجره جسم خود را مي كشاني
   چند دفعه اين چادرت را مي تكاني؟
***                       
چشمان خودت وا كردي      سفارش بابا كردي
گفتي ز حسين و حسن/صحبت زكفن ها كردي
ولي بگو تو زينبت را

        مادر به دست كي سپردي

                  من دختري كم سن و سالم
باشد خيالت جمع و راحت

           هستند اين سه چون امانت

                           پاسخ بده اما سؤالم
  آه، نقطه نقطه جسمت از چه لاله كاريست
 نيمه جان هم مي پزي نان اين چه كاريست؟ 

 

------(زمینه- امام زهرا )----

امامِ زهرا(س)                   امير تنها
   خم شده قدم  تا سرتو بگيري بالا
عزيزم جوونيمو پاي تو مي ريزم
          تو خونه ي تو مثل كنيزم
                        شهيد قوم علي ستيزم
          دلاور ؛  ساقي كوثر 3
تا كه غوغا شد             چشمام دريا شد
  شكسته شاخ و برگاي من تا دستات وا شد
 اميرم اشاره كن برا تو مي ميرم
             دامنت و امام اسيرم
                تا آخرين نفس من مي گيرم
         دلاور ؛  ساقي كوثر 3
نگو غم بر پاست      تو قلبت غوغاست
هنوزم آقا خونه ي تو   بهشت زهراست
علي جان كوثرم و يه موج خروشان
       موهامو مي كنم من پريشان
                يا علي مي گم ميشه طوفان
         دلاور ؛  ساقي كوثر 3

 

-(واحد- هرچی میخوام سکوت کنم)----

حسابی بی قرارم و  این دلم آروم نمیشه
هی به خودم می گم که مرد  اینقده مظلوم نمی شه
می خوام نیگات کنم ولی  جون علی روم نمی شه
هیچکسی تو دنیا برام  مثلِ تو، خانوم نمی شه
---------------             
کبوتر زخمی من  خونی شده بال و پرت
خودم دیدم تو کوچه ها ، زهرا ! چی اومد به سرت
-------------------------------------
از وقتی توی بستری  حسابی نا توون شدی
آبیِ دریا بودی و   نیلی آسمون شدی
بس به خودت نمی رسی یه تیکه استخون شدی
ای یاس نوشکفته ام  تو خیلی زود خزون شدی
           --------------------
کبوتر زخمی من  خونی شده بال و پرت
خودم دیدم تو کوچه ها ، زهرا ! چی اومد به سرت
-------------------------------------
کبوتر زخمی من           مدتيه  تو بستری
بال و پرت شکسته و  نمی تونی تو بپری
برای دلخوشیِ من  همش می گی که بهتری
پیدا نمیشه به خدا  مثل تو دیگه مادری
--------------------        
کبوتر زخمی من  خونی شده بال و پرت
خودم دیدم تو کوچه ها ، زهرا ! چی اومد به سرت
-------------------------------------
چشمای نیمه بازت و  به روی مرتضی نبند
بهشت و از چشام نگیر برای دلخوشیم بخند
با رفتنت فاطمه جون می کِشی دستام و به بند
می شکنم اون دستی رو که بال کبوترم رو کند
          --------------------
کبوتر زخمی من  خونی شده بال و پرت
خودم دیدم تو کوچه ها ، زهرا ! چی اومد به سرت

 

------------(وقتی خدا خدا میکنی )---

خوب شدن دوباره ی تو   تموم آرزوی منه
همش خدا خدا می کنم خدارومو زمین نزنه
همش ميگم ، بابا- يه كاري كن، شما-

                            بمونه پيش ما ، مادر
جون داداش، حسن(ع) –رومو زمين،نزن-

                            بمون كنار من، مادر
باغم، مدارا مي كنم

            چشمام و دريا مي كنم

                       از تو تمنا مي كنم-مادر4
                     ***
وقتي نماز شب مي خوني چشمام و نيمه وا مي كنم
تا مي كشي يه آه بلند   براي تو دعا مي كنم
بستر غرق خون- پيكر نيمه جون-  

                            دستاي ناتوون- مادر
وقت نماز شب- ذكر خدا به لب

                      هستي به تاب وتب- مادر
ابر، چشمام نم نمكه

           خونه پر از قاصدكه

                   اين غصه هاي فدكه- مادر4
                      ***

 

 

پا به پاي مصيبت تودارم آروم آروم مي گردم
سياهي هاي دود و آتيش مونده به صورتت هنوزم
رو صورتت چيه؟ جاي دستاي كيه؟  

                            چادرت خاكيه- مادر
حرفي بزن برام- نيگا كن تو چشام

                            دق ميكنه بابام- مادر
بي تو مثل خار و خسم

             بالا ، نمياد نفسم

               من ديگه بي يار و كسم- مادر4
                      ***
براي نيمه شب تو حرم   تموم زندگيم و بدم
آقا نگو نميشه بيام     نيگا نكن كه خيلي بدم
  كرببلاي تو- ايوون طلاي تو

                             پايين پاي تو، عشقه
سرخي پرچمت- سياهي غمت

                            شور محرمت، عشقه
کرببلای تو حسین

         صحن علمدار حسین-

               برده دلم رو زیر دین- ارباب 4

 

----------(پاشو یاس جوونم)------

پاشو اي ياس جوونم     پاشو اي خانم خونم

پاشو زهرا(س) نمي تونم   بي تومن زنده بمونم
                      ----------
وعده ي ديدار مي دي و   همش مي گي كرببلا
نبند چشاي نيلي تو       طاقت ندارم به خدا
 نفس كشيدنت سخته    خوب ميدونم خودم خانم
بگو چي كار كنه حيدر كه درد تو بشه آروم
              پاشو اي ياس جوونم
دردي تو سينته اما    به روي من نمي آري
شايد كه ميگي از دستم   برنمي ياد ديگه كاري
بدون تو از اين مردم   از اين مدينه دلگيرم
اگه بري منم زهرا(س)      يكي دو روزه مي ميرم
            پاشو اي ياس جوونم
نفس بكش اي زهرا(س)   نفس نمي كشم بي تو
نمي دونم كه از حيدر(ع)    كي گفته رو بگيري تو
نفس تو سينه مي مونه  وقتي مي بندي چشماتو

 وقتي برا دعا كردن    بالا مي ياري دستاتو
             پاشو اي ياس جوونم
خدا نگفته با اين حال   نماز شب بخوني تو
تو رو خدا نبر بالا         دستاي آسموني تو
دعا نكن كه مي دون چي از خدا مي خواهي تو
نگو بازم اگه رفتي      تو كربلا مي آيي تو
            پاشو اي ياس جوونم

 

--------(زمینه – شور – صمدی)-----

فاطمیه پرازماتمه ای خدا

           شب وروزش بساط غمه ای خدا

فاطمه مثل شمع آب میشه دم به دم

                 زندگی علی درهمه ای خدا

فاطمه غربت لبریزه

                         برگ خزونیه پاییزه

خیلی بعیده که ازبستر

                     به روی پا دیگه برخیزه

              امون 3 ازغربت

نگاه بچه ها خیره سوی دره

               این همه غم فقط مزد پیغمبره

آه علی پرازشعله ی ماتمه

                 برای فاطمه روزهای آخره

واسه ی دلخوشی مولا

                          دعاکنید نمیره زهرا

الهی توشب تنهایی

                        نشه علی غریب وتنها

امون 3....................

 

 

 

میباره سیل اشک ازچشای علی

           نشسته غم روی شونه های علی

الهی کورشه چشمای نامحرما

                پیربشه فاطمه پابه پای علی

مدینه پرغم وپردرده

                            نوای آه علی سرده

دل خدا شده خون ازغم

                   رنگ وروی فاطمه زرده

امون 3 ....................

 

 

-------(واحد شمس- کوچه)-----

یه کوچه ی باریک وتنگ کاووس رویا ی منه

   غربت مادر سببه گریه ی چشمای منه

میندازه لرزه به تنم خاطره ی اون شب تار

       اونشبی که خزونی شد برگای یاس نوبهار

شده برامن                      شبیه کاووس

یه دست سنگین            صورت ناموس

        فاطمه جونم یاس جوونم 2

یه دست بی حیااومد حق نون ونمک شکست

      یه جوری زد به صورتت به گوشوارت ترک نشست

دوروبرم تیره شده یااینکه من تارمیبینم

   رد خون صورتتُ به روی دیوارمیبینم

میسوزم ازاین                     نامهربانی

یاس سفیدم                       شدارغوانی

فاطمه .......................

آئینه ی خدانما  چراچنین شکسته ای

 پاشو بریم خونه چرا روی زمین نشسته ای

ازگوشه ی معجرتو لاله میریزه مادرم

   اگه چشات نمیبینه تورو تا خونه میبرم

تاکه بلند شی                    ای مهربونم

دستت و بگذار               به روی شونم

فاطمه جونم ...................

 

 

-------(واحد شمس- بستر)-----

پرازگل لاله شده عزیزمن بسترتو

    وقت وضو خون میریزه ازگوشه ی معجرتو

بهارخونه ی علی رنگ خزون گرفته ای

با ناله های هرشبت ازما امون گرفته ای

خاموش وسرده                    تنورخونه

موهای زینب                  نخورده شونه

          فاطمه جونم یاس جوونم 2

ناله ی توبلند میشه تاکه تنت تیرمیکشه

      باناله های توعلی آه نفس گیرمیکشه

آسمون چشم بابا ابریه وتیره شده

      یه گوشه ای نشسته و به میخ در خیره شده

بی توعزیزم                     خونه نشینم

بی تو تواین شهر                  تنها ترینم

فاطمه .......................

نیمه ی شب کنارتو وقتی که ترمیشه چشام

    توی قنوت حاجتم شفاتو ازخدا میخوام

شستن این زخمای سرخ باعث درد ِ سرته

       همسایه ها به هم میگن این روزای آخرته

خدانکرده                      ازماها سیری

همسایه میگفت               داری میمیری

فاطمه .......................

 

 

--------------(شور)-----

بیایدتا بریم به سوی         سرزمین سوزوغمها

سرزمین بی کسی ها    سرزمین مردتنها

وقتی که قدم میزاریم        توی این شهرغریبی

میشنویم صدای ناله بوی یک عطرقدیمی

بوی خاک بوی گل یاس   بوی چشمای پرالماس

بوی نم نمای بارون    توی این شهربی احساس

بوی عطریاس خونی      بوی نیلوفرنیلی

بوی یک پهلوی زخمی   بوی شمشیربوی سیلی

بوی مسجد بوی کوچه       بوی سجاده ی مادر

بوی سیلی توی کوچه      بوی خنجرمیخای در

بوی یک مادرخسته      بوی یک پهلوشکسته 

ازغمای توی سینش آسمون به غم نشسته

بوی یاس وبوی مریم      گل بیقرارخاتم

گل بشکفته خمیده       گل پژمرده زماتم

بوی عطرجانمازش  صدای رازونیازش

اشک پنهونی چشماش     صورت نیلی ورازش

بوی سجده های آخر        بوی دست ِ به قنوتش

بوی ناله های مادر       بوی درد بوی سکوتش

بوی گیسوی پریشون یتیمای زاروگریون

مادری زغم شکسته      بابایی ازغصه حیرون

مادرماکه جوون بود    چراچشماش پرخون بود

چرابعداون همیشه         بابای ما نیمه جون بود

 

آخه کی طاقت میاره        مادرش جلوش بمیره

توی کوچه روی خاکا      سیلی خوردن و ببینه

امون ازچشمای مادر       امون ازگریه وزاری

ازدیوارازمیخای در  روی سینه یادگاری

داغ اون کوچه ی باریک        تودل ما شیعیانه

صورت نیلی مادر      توی آسمون عیانه

پس چرا آقا نمیاد        تاکه انتقام بگیریم

پایین پاهای مادر       ازغم کوچه بمیریم

 

 

----------------(شعر-واحد)-----

فاطمه يعني  بهاري بي خزان             

فاطمه يعني  جواني قدكمان  

فاطمه يعني  گل ياس علي  

خوب تر  از خوب احساس علي

فاطمه يعني بهشتي در زمين  

كوثر حوض امير المومنين

فاطمه يعني ز پاكي پاكتر 

مرغ عشق مرتضي بشكسته پر

فاطمه يعني پناه مرتضي  

قوت و سوي نگاه مرتضي

فاطمه يعني  چو شمعي سوخته  

آنکه از داغش علي افروخته

فاطمه يعني  كه ققنوس علي

آبرو و عشق و ناموس علي

فاطمه يعني  فروغي لايزال

ماه بدر اما شده همچون هلال

فاطمه يعني  دلي پر از ملال          

ازكبودي صورتش مثل بلال

 

--------------(شور – واحد)------

ياس يعني فاطمه      احساس يعني فاطمه

بهترين سر مشق خير  الناس يعني فاطمه

 

نور يعني فاطمه       مستور يعني فاطمه

آتش افتادة در             طور يعني فاطمه

 

بود يعني فاطمه         معبود يعني فاطمه

سجده و سجاده و      مسجود يعني فاطمه

 

پاك يعني فاطمه         افلاك يعني فاطمه

مالك هفت آسمان و      خاك يعني فاطمه

 

جان حيدر فاطمه     معشوق داور فاطمه

بر نبي الله خاتم          هست مادر فاطمه

 

روح كوثر فاطمه    عشق مصور فاطمه

بر زنان هر دو عالم  هست سرور فاطمه

 

يار يعني فاطمه          دلدار يعني فاطمه

حائل بين در و          ديوار يعني فاطمه

 

 

----------------(شعر)-----

اي به نخل آرزوي من ثمر  

اي پرستوي شكسته بال و پر

اي نگاهت قوت بازوي من  

رخ مپوشان فاطمه از روي من

اي تمام آرزوهاي علي

بي تو بي رنگ است دنياي علي

ياس بودي همچو نيلوفر شدي  

پيش چشمان ترم پرپر شدي

بي تو من مي مانم و غمها مرو

مي شوم تنهاتر از تنها مرو

بي تو من ياسوب دين كيستم

گو امير المومنين كيستم

بي تو مي ماند سلامم بي جواب

نه فزون تر مي شوم خانه نشين

بي تو من مي مانم و اين دردها

خنده هاي تلخ اين نامردها

 

 

--------------------(شعر)-----

چشمهايم باز شد ديدم بنايم سوخته

جبرئيلم زخمي و غار حرايم سوخته

هر چه گفتم غير خاكستر نيامد از دهان

بين آتش من گمان دارم صدايم سوخته

خواستم آتش گرفتن را بياموزم نشد

پيش از من پشت در زهرا بجايم سوخته

آنكه شب از درد بازو تا سحر تب كرده بود

روز از درد غريبي پا به پايم سوخته

هر چه گفتم از شفا او در قنوتش مرگ بود

در تنور ربناي اودعايم سوخته

آب ، آتش را كند خاموش اما بنگريد

از شرار داغ زهرا اشكهايم سوخته

آتش فرداي محشر را دگر نتوان چشيد

هر كسي امروز در بزم عزايش سوخته

 

-----------------(شعر)-----

ميان كوچه راهش سد نمودند

پريشان خاطر احمد نمودند

فدك را بر ستم كردند بهانه

زدند ياس علي را تازيانه

زكينه چادرش خاكي نمودند

به رويش پنجه حكاكي نمودند

گرفتند برق از چشمان مستش

ميان كوچه بشكستند دستش

 

-------------------------(شعر)------

سرود هر شب لبهاي او از غربت يار است

گذشته درد هايش از حساب و حال او زار است

همه اهل مدينه جملگي در خواب خوش هستند

فقط پهلو شكسته تا اذان صبح بيدار است

درون سينه مجروح او يك قصه زندانيست

تمام شرح اين قصه به روي درب و ديوار است

ز درد پهلو و دست ورم كرده به خود پيچيد

ولي بدتر ز درد هر كدامش درد مسمار است

 

--------------------(شعر)-----

بسان غنچه چيده هماره پژمردم

ز بس كه پشت در خانه من لگد خوردم

برون ز خانه اگر مجتبي نمي بردم

ميان كوچه شهر مدينه مي مردم

به قلب مضطر خود اظطراب مي ديدم

به دست و گردن يارم طناب مي ديدم

من آن بهار گلستان عصمتم ياسم

اسير كينه مشتي خداي نشناسم

خداي عشق و وفا آسمان احساسم

لطيف و نازك و نسبت به ضربه حساسم

به جرم عشق علي آنچنان كتك خوردم

كه گوشواره خود را به كوچه بسپردم

 

----------------(شعر)-----

گرچه از جام چشم تو مستم       

مستحق نگاه تو هستم

دشمنم تازيانه ات مي زد

خود تو ديدي كه بسته بُد دستم

تا به گوش تو گوشواره شكست

هر دو چشمان باز خود بستم

تا كه خوردي تو بر زمين من هم

به روي خاك كوچه بنشستم

«  قصه را تازيانه مي داند  »

« در و ديوار خانه مي داند »

تا كه دست مغيره بالا رفت

همة هستيم به يغما رفت

آنچنان خورد سيلي از دشمن

نور از هر دو چشم حورا رفت

 

------------(زمینه – شور)-----

اي روح حيدر  مجروح حيدر

                   اي نوح حيدر فاطمه جانم

بيمار حيدر اي يار حيدر

                 غمخوار حيدر  فاطمه جانم

                 مادر اي مادر

اي تو هلالم  بشكسته بالم

              بنگر به حالم  بي تو مي ميرم

اي جوان من قد كمان من 

            روح و جان من بي تو من پيرم

               مادر اي مادر

مثل گيسوي دخترت زينب

                      شام روز من درهم شده

اي تنها يارم   بعد تو كارم

                    با چشم زارم بين غم شده

                مادر اي مادر

 

 

---------------(شعر)------

اي قلم امشب به همراه خيال

از غم تنهايي حيدر  بنال

( هيچ ترتيبي و آدابي مجو

هر چه مي خواهد دل تنگت بگو )

يادداري آن شب درد آفرين

گرية افلاكيان را بر زمين

يك جهان غم بر زمين آن شام ريخت

خون ز چشمان فلك تا بام ريخت

چرخ از آن شب شده سرگشته تر

لاله زآن شب داغ دارد بر جگر

هاله آنشب ماه را از خويش راند

مرغ حق تا صبح در تشويش ماند

باده آنشب قطره اي مستي نداشت

هستي عالم دگر هستي نداشت

بحر غم آنشب تلاطم كرده بود

عشق راه خانه را گم كرده بود

صبر راه بي قراري مي گرفت

بغض حلقوم قناري مي گرفت

شمع ها يكباره خامش مي شدند

اشك وخون با هم تراوش مي شدند

ار سر هر زلف پيچ و تاب شد

تاب هم آنشب دگر بي تاب شد

از پر پروانه ها پرواز رفت

وز كف پيغمبران اعجاز رفت

عرشيان سر روي زانو داشتند

فرشيان بر خاك سر بگذاشتند

آسمان مبهوت ماه خفته بود

عرش از اين خفتگي آشفته بود

ساقي آنشب خود خمار باده بود

چون خم كوثر ز پا افتاده بود

خواب از چشمان نخلستان پريد

اشك از چشم خدا آنشب چكيد

من چگونه از غم اين سر گذشت

كس نمی داند چه بر حيدر گذشت

گفت : اي معناي كوثر مي روي ؟

روح احمد ، جان حيدر مي روي ؟

اي گل نشكفته پرپر مي روي

اي تو بر پروانه پر مي روي

شعله شمع شبستان علي

نو گل باغ و گلستان علي 

پيكر تو جايگاه درد هاست

صورتت جولانگه نامردهاست

قامت تو تير آهم را كمان

اي دليل بودنم لختي بمان

اي خدايي زهره اي زهرا مرو

يا بمان در خانه يا تنها مرو

باش تا من شانه بر مويت زنم

باش تا  مرهم به بازويت زنم

تا علاج درد پهلويت كنم

سجده بر محراب ابرويت كنم

يا مرو يا روي از احمد بپوش

بهر حفظ آبروي من بكوش

 

------------------(شعر)------

خبر رسيد ز خانه به حيدر كرار

        نمانده تا كه شود حلقة تو بي پرگار

رسيده موسم هجران ياس و ياسنواز

          شده است گاه جدايي دلبر ودلدار

شتاب كن اگرت آرزوي ديدار است

          هنوز مانده زماني ز مهلت ديدار

ز كوچه باغ مدينه شكسته دل ، حيران

             بسوي جايگه يار مي شتابد يار

 هم از فلك گله دارد هم از زمانه دون

هم از گذر گه و كوچه هم از در و ديوار

هم از ستاره به رنج است هم ز چرخ نگون

      هم از جسارت در هم زتيزي مسمار

فضاي خانه صفا را دگر نمي فهمد

          گل سپيد كبودم ز خاك سر بردار

گلي كه گونه آن را نشان لاله زنند

      عجيب نيست اگر نشنود نواي هَزار

زچيست هر چه به رويت ز ديده آب زنم

          يگانه ياور خفته نمي شوي بيدار

ترا به گيسوي زينب قسم ، تكلم كن

   ترا بجان علي دست از اين سفر بردار

 

 

-----------(شعر-واحد)-----

فاطمه يعني زلال آبها

وام دار روي او مهتابها 

فاطمه معناي كوثر مي دهد

فاطمه بوي پيمبر مي دهد

منزل عشاق كوي فاطمه است

شمع هر پروانه روي فاطمه است

فاطمه نور خداوند دل است

بحر مواج بلا را ساحل است

عقل ، طفل خُرد مكتب خانه اش

عشق يك دُردي كِش ميخانه اش

 

-------------------(شعر)-----

به تربتي كه از آن بوي يار مي آيد

يگانه زائر شب زنده دار مي آيد

به سوي ياس كبودي كه در بهار فسرد

ز كوچه باغ مدينه هَزار مي آيد

قرار موسم تنهايش چو رفت از كف

 پي زيارت او بيقرار مي آيد

خطاست جستن قبرش كه در مدينه مدام

شميم فاطمي از هر گذار مي آيد

به خاك پاك مدينه هر آنچه كِشت كني

بياد صورت او لاله بار مي آيد

به مدفني كه بود شمعدان شمع شبش

نگاه كن كه چه پروانه وار مي آيد

بياد روي كبودش هنوز مي بيني

كه لاله با جگر داغدار مي آيد

كنار مدفن آن گوهر خداوندي

علي شبانه به حال نزار مي آيد

به انتظار نشستيم وطعنه شنيديم

بگوي فاطمه ، پس كي نگار مي آيد

 

---------------------(شعر)-----

پيش از تو دل توان شكيبا شدن نداشـت

يك غنچه نيز شوق شكوفا شدن نداشت

پيش از تو بر بساط زمين سبزه اي نروست

يك سرو هم خيال سر پا شدن نداشت

ز آن پس كه گشت مهر تو ، دامن بگسترد

آب ، ار نه هيچ وسعت دريا شدن نداشت

يكدم نسيم زلف تو شد مير مجلسش

ورنه مسيح فن مسيحا شدن نداشت

يك جرعه نوش كوچك ميخانه تو بود

عباس ، ورنه جرأ ت سقا شدن نداشت

مي خواست نقشي از كبودي رويت كند عيان

لاله ، وگرنه حوصله وا شدن نداشت

وقتي نهاد پيكر پاكت درون خاك

حتي علي ، توان سر پا شدن نداشت

 

 

------------(شعر)-----

اي شروع عاشقي با نام تو

جمله مستان خمار جام تو

اي تو هم پيمانه هم خم هم سبو

مستي و ميخارگي را آبرو

اي به فصل بيقراريها قرار

وي خزان بيكسي ها را بهار

اي طلايي موج گندم زارها

وي دلارام همه دلدارها

چاره بيچارگيهاي دلم

مقصد آوارگيهاي دلم

تو تمام لاله ها را مادري

و زتمام ياسها خوشبو تري

اي بقربانت تمام ياسها

روي دامانت سر عباسها

اي تمام رنگها را رنگ تو

بر سرور عاشقي آهنگ تو

اي يگانه كاروانسالار عشق

حائل بين در و ديوار عشق

عشق يعني قل هو الله و احد

عشق يعني از تو گفتن تا ابد

عشق در زنجير مي خواهد تو را

در جواني پير مي خواهد تو را

عشق مانند كمانت مي كند

بي نشان بي نشانت مي كند

عشق يعني بند در دستان يار

جنس آن از تار گيسوي نگار

عشق تلفيقي ز بدر است و هلال

نيمه اي از روي زهرا چون بلال

فاش گويم بي هراس و واهمه

عشق يعني يك خدا يك فاطمه

باز دل در سينه پرپر مي زند

باز هم غم پشت در در مي زند

باز هنگام شكست دل شده

باز كار عاشقي مشكل شده

باز چشم شمع ، اشك گرم ريخت

ديده حيدر سرشك شرم ريخت

باز آمد موسم درد و محن

شد عصاي فاطمه قد حسن

باز حيدر همنوا با آه شد

محرم سر درونش چاه شد

باز شد آشفته موي زينبت

باز شد روز توهمرنگ شبت

باز آواي غريبي مي رسد

نغمه امن يجيبي مي رسد

 

--------------------(شعر)-----

شميم ياس به پس كوچه هاي يثرب چيست؟

سخن بگو به من اين جنازه چه كسيست؟

كمر خميده كه باشد به پشت اين پيكر

اگر غلط نكنم نام او بود حيدر

چرا زمين و زمان داغدار و غمناك  است

چرا به فرق گلي چادري پر از خاك است

تمام زندگي و عشق باغبان مي رفت

به پيش چشم ترش يار قد كمان مي رفت

صحابه ناله زدند با فغان و با صد آه

به عزت شرف لا الله الا الله

 

 

 

==========(دودمه )====

تا نفس دارم من از مولا حمايت ميكنم

     زهره زهرا منم     عصمت كبري منم

جان  فدا  از  بهر  ياري  ولايت ميكنم

    عاشق حيدر منم           لاله پرپر منم

               ....................

فاطمه جان نمیشود باورم 2

                  سایه ی تو کم بشود ازسرم

آن که مرا مونس جانانه بود 2

                     حائل دیوارو درخانه بود

 

 

-------------(شعر)-----

باردگر قدرت خودرامحک زدند

آواز غم بردل اهل فدک زدند

چون زورشان به حضرت حیدر نمیرسید

تا پای جان فاطمه اش را کتک زدهد

دیدیند زنده است نفس میکشد هنوز

بااین بهانه زخم دلش را نمک زدند

کار علی و فاطمه دیگر تمام شده

چون شیشه عمر علی را ترک زدند

 

 

----(شور- یابن امی)---بین بستر

{سوره ی کوثر علی   همه جایاورعلی }

حال مادرم زاره

                  همیشه تبداره

                               خداکنه خوب شه

اون اگر چه بیماره

                 براعلی یاره

                              خدا کنه خوب شه

زبستر  کی میشه دوباره پاشه

      دوباره  غمخوار غم بابا شه

                  گره از  کاراهل خونه واشه

سوره ی .........................

به حال وروزت مادر

                 چی اومده آخر

                                   کسی نمیدونه

چون دل پریشونت

                پیرهن پر خونت

                                  زینب پریشونه

هزار تا  سنگ وقلبی مثل شیشه

     باتیشه گاچینا زدن به ریشه

              میدونه  مادردیگه خوب نمیشه

سوره ی .....................

هرکی عیادت کرد

               اومد زیارت کرد

                                    میگه نمیمونه

بعدهرنماز شب

             توگریه هاش زینب

                                  خدارو میخونه

خدایا  حال مادرم خرابه

     خدایا  دردو غصه م بیحسابه

                     میترسم مدر تا ابد بخوابه

سوره ی ......................

 

 

------(واحد – دیدم میون شعله ها)----

  دیدم میون شعله ها  حائل دیوارودری

 انگاری یادشون نبود  تو دختر پیمبری

علی بود وچشم  گریون و دست بسته

         توبودی و پهلویی ازضربه شکسته

نگاه پُرمعنی توای یاور من

            دیگه بنیاد علی رو از هم گسسته

                   یازهرا 4

  بهشتُ هیچ کس ندیده تو آتیش دوزخیا

کی دیده که بسته باشه دوبازوی دست خدا

علی بود و قتل صبروداغ عجیبش

                خدایا باور ندارم اينه نصیبش

دَرِاین خونه دلش میسوزه برای

            بانوی مظلومه و مولای غریبش

                  یازهرا 4

  تومرغ عشق حیدری مدینه میشد قفست

 دیدم که مجروحُ شدی بالا نمی آد نفست

هیاهوبود و دیگه جونم برلبم بود

            همه عالم غصه دارتاب وتبم بود

میمُردم کاش چشم من این روز ونمیدید

        که زیر دست وپای دشمن زینبم بود

                  یازهر ا4

   حتی نگاه فضه هم درد و توچهرت میخونه

   با هرنفس که میزنی ردّی زخون جا میمونه

به خود میپیچی ودل از غم بی شکیبه

             یداله ودستای بستش بس عجیبه

درخت امید من شاخت رو شکستن

         کی مثل من زیراین آسمون غریبه

                 یازهرا 4

 

 

----(شور- یابن امی)---بین کوچه

{درکوچه های بیکسی   نشده یاورم کسی }

مادرم کتک خورده

              زخم فدک خورده

                                پیش چشای من

توی اون کوچه از بس

                     صدازدم مادر

                              گرفت صدای من

اونی که میبنده راهتو مادر

     نداره  شرمی از روی پیمبر

          نمیگه  این زن هست همسر حیدر

در کوچه های ....................

تیره شدرخ ماهش

               گرفته شد راهش

                            خونمون و گم کرد

موج تو دریا رو

                   تموم دلهارو

                                 پرازتلاطم کرد

رو شونم   دست اونو مینشوندم

      غبار از  روی چادرش تکوندم

               تا خونه  مادرم رو میکشوندم

در کوچه های ..................

مادرم میگه باغم

                 ای محرم دردم

                                   به حق پیغمبر

هرچی که دیدی اینجا

                 نگی توبه بابا

                             غماش میشه بیشتر

حسن جان  ای دستت عصای مادر

     تاخونه  میگیری دستای مادر

              که دیگه کم سوشد چشای مادر

درکوچه...................

 

 

 

----(شور- یابن امی)---شب وروز شهادت

{زهرا از خانه میروی   چه غریبانه میروی }

یاور جوان من

                  ای قد کمان من 

                                   مرومروزهرا

میشود علی تنها

                  میون این غمها

                                    مروزپیش ما

غم دل  بی تو بی حدّ وحسابه

      علیِّ بی زهرا خونه خرابه

                بمون که  موندنت زهرا ثوابه

زهرا ازخانه ....................

ای گل کفن پوشم

                  ببین که خاموشم

                                   بدون توزهرا

ای همه بروبرگم

                یار جوون مرگم

                                   مرو سفر تنها

ببین که مرتضی زپا نشسته

       نگاهی براین پهلوان خسته

                  چگونه شویم پهلوی شکسته

زهرا از خانه .....................

میروی سفر امشب

                   مسافر زینب 

                                دست علی یارت

انقدر نگو زهرا

               بمون که ای مولا

                                    خدانگهدارت

بهارم بعداز تو مثل خزانم

      نیگا کن بر لبها رسیده جانم

                  دعا کن بعداز تو زنده بمانم

زهرا ................................

 

 

-----------------(شعر)----

غم پنهانی دل را به اشک خود دوا کردم

چومرغی نیمه جان هرشب دراین لانه نواکردم

مبادا با خبر گردد زحالم دختر زارم

همه شب بستر خود را ز زینب هم جدا کردم

چنان آثار سیلی بررخ زردم به جا مانده

که حتی روی خود مخفی زچشم مرتضی کردم

من از سویی علی را میکشیدم دشمن از سویی

غلاف تیغ باعث شد که دامانش رها کردم

همه گفتند یا شب گریه کن یا روز یا زهرا

سر قبر عمویم رفته از دل عقده وا کردم

 

 

----------------(شعر )-----

علی در قبر زهرا را چو بنهاد

امانت را به دست صاحبش داد

بگفتا یارسول الله هرگز

مپرس از من زسیلی های بیداد

مپرس از من چرا رویش کبود است

چرا خونابه از پهلویش افتاد

مپرس از من که بازویش ورم داشت

چرا در پشت در برداشت فریاد

 

----------------(دوبیتی)----

ازفاطمه اکتفا به نامش نکنید

نشناخته توصیف مقامش نکنید

هرکس که دراو محبت زهرا نیست

علامه اگر هست سلامش نکنید

            ................

نخلی که شکسته ثمرش را نزنید

مرغی که زمین خورده پرش را نزنید

دیدید اگر که دست مردی بسته

پشت درخانه همسرش را نزنید

 

ما گوشه نشینان غم فاطمه ایم

محتاج عطا وکرم فاطمه ایم

یک عمر چوشمع گربسوزیم کم است

دل سوخته ی عمر کم فاطمه ایم

.....................

--------------(شعر)-----

عشق باعث شد که دل سامان گرفت

پشت درب خانه زهرا جان گرفت

عشق یعنی صحبت بی واهمه

حیدر دربند پیش فاطمه

عشق یعنی غسل زیر پیرهن

دست بیرون کردن از زیرکفن

 

*----------(شعر)------

آن شب ازغم سينه ها پرآه بود

محشري درزيرنورماه بود

درميان خانه اي پررمزو راز

خم شد ازغم قامت روح نماز

دست حق مي شست آن آئينه را

زآب چشمش خون زخم سينه را

غسل ميداد اوتن رنجيده را

آن كبودي هاي دست وديده را

گاه ميزد ناله ازسوز درون

گاه مي شست زخمهاي غرق خون

گريه برآن ياس نيلي مي كند

ناله ها ازضرب سيلي مي كند

گاه برزينب اشاره مي نمود

گاه ياد گوش پاره مينمود

تا نمود آن ياس نيلي را كفن

ديد نالان هم حسين وهم حسن

گفت اي نور دوچشمان همه

شد دگر وقت وداع فاطمه

لحظه ي ديدار با مادر بود

وقت توشه گيري از دلبر بود

هردوافتادند برروي بدن

داشت سربر سينه ي مادر حسن

گفت مادر طاقتم رفته زكف

پيش چشم من چرا خوردي كتك

ناگهان با صد نواوشور وشين

روي پاي مادر افتاد ه حسين

مرحمي قلب كبابم رابده

بارديگر توجوابم بده

يك ندا آمد زسوي آسمان

ياعلي ازهوش رفتند عرشيان

كن تواحسان يا علي برما همه

كودكان را دور كن ازفاطمه

 

---------(كربلا منتظرماست)-----

آه ازآن آتش وآن دود كه غوغا ميكرد

مادرم فاطمه درپشت در آوا ميكر د

پشت در ازدل وجان ياري بابا ميكرد

دست بسته پدرم داشت تماشا ميكرد

مادرم گشته زكين  ناگهان نقش زمين

          فاطمه فاطمه جان 2

بخدا من زغم مادر خود زار شدم

شاهد سوختم آن در وديوارشدم

مات برخون درو سينه ي مسمار شدم

باپر سوخته درلانه گرفتار شدم

رفته هوش ازسرمن شد غمين مادرمن

        فاطمه فاطمه جان 2

دشمنان پشت درخانه به هم پيوستند

پهلوي مادرمن را زلگد بشكستند

صورت فاطمه ازضربت سيلي خستند

دست باباي مرا هم زره كين بستند

كاش درخانه نبود آن گل ياس كبود

        فاطمه فاطمه جان 2

واي ازآن دم كه درآن كوچه ي غربت ازكين

پيش چشمان پدر فاطمه شد نقش زمين

ديدم ازجور عدو گشته علي زاروغمين

ناگهان لرزه بيفتاد برآن عرش برين

گفته باصوت جلي منم آن يار علي

       فاطمه فاطمه جان 2

من غريبي علي را بخدا ميديدم

ناله ي مادر خودزيرلگد بشنيدم

هم زلبخند عدو برپدرم ناليدم

بارها ازغم واندوه به خود لرزيدم

من زاحسان ووفا  ميدهم شرح جفا

 

---------(واحد – شوف شوف)-----

             فاطمه يافاطمه جان 2
اي همه بودونبودم         اي تمامي وجودم
ميكشم ازتوخجالت       اي گل ياس كبودم

             ازغمت زاروحزينم

              بعد تو خانه نشينم

اي امان ازاين مدينه اي امان ازظلم وكينه

پيش چشمان ترمن خون چكيد اززخم سينه

         اي گل پژمرده ي من

         يارسيلي خورده ي من

فاطمه ماه منيرم     من به عشق تو اسيرم

چشم خود بگشا برويم   بعدتو ديگر بميرم

           مانده برجسمت نشانه

           جاي ضرب تازيانه

اي هميشه همنشينم      اي اميرالمومنينم

كن دعا تامن بميرم     اشك چشماتو ببينم

          اشك تو گيرم پيوسته

           باهمين دست شكسته

كن نظر اي يارخسته  اي گل پهلو شكسته

زينب غم پرور تو       دركنار در نشسته

 

            گويد اي ماه منيرم

          من به جاي تو بميرم

زينبم اندر كجايي     شد دگر وقت جدايي

جان تو جان حسينم   همرهش تا كربلايي

           ميكني هردم نظاره

            برگلوي پاره پاره

 

 

----------(قل اعوذبرب الناس)-----

مرو مادر مرومادر مرو مادر مرومادر2

مادرخوب ومهربون  غم واز تو چشام بخوون

توبري جون زينبت بابا ازغصه ميده جون

            …………………………..

شده چشمان توبسته دل زينب چو بشكسته

زفراق تواي مادر  شده حال علي خسته

                     ………………….

شده زاروغمين مادر دل فكاروحزين مادر

پيش چشمان بابايم  شده نقش زمين مادر

                …………………..

همه از گريه ات شاكي توئي آن مظهر پاكي

توبگو ازچه روگشته چادرت خوني وخاكي

              …………………………

زغمت بانوي خانه شده اينجا عزاخانه

بارديگر شودمادر   بزني برسرم شانه

                …………………

مي كند گريه امدادم نرود ديگر ازيادم

تاكه نقش زمين گشتي زدم از غصه فريادم

 

 

*-----------------(شور )------

            مادرمادر واي مادر 3

اي نور ديده مادر   محنت كشيده مادر

قدش خميده مادر        ماه مدينه مادر

             ………………..

واي از غم مدينه    واي از جفا وكينه

واي از مسماروسينه شد بي قرينه مادر

           …………………    

قد مادركمانه           دارد برتن نشانه

جاي يك تازيانه     ازظلم وكينه مادر

           …………………..

اي واي ازضرب سيلي شد روي مادر نيلي

واويلتا واويلي        قلبش حزينه مادر

          ……………………..

در كوچه هادويده از سينش خون چكيده

علي را اوكشيده      نقش زمينه مادر

             ……………….

در خاك وخون نشسته با پهلوي شكسته

خون ميچكد پيوسته اززخم سينه مادر

 

               ………………

 

*--------------(مصيبت )-----

روزي كه آتش كين ازغم زبانه ميزد

ديدم عدو لگد بر آن در ب خانه ميزد

در پشت درب خانه دشمن چه وحشيانه

برجسم يار حيدر با تازيانه ميزد

آمد چو ضرب سيلي برصورت گل من

دشمن به رنگ نيلي براو نشانه ميزد

شد سينه ي گل من زخمي زميخ آن در

مسمار غرق خون هم از غم ترانه ميزد

والله آتش غم ازشعله هاي كينه

باردگر به كوچه ازدل جوانه ميزد

تنها نبود ثاني در ماجراي كوچه

بلكه چهل نامرد درآن ميانه ميزد

دشمن حيا نكرد از اين دست بسته ي من

با هرچه داشت دردست او بي بهانه ميزد

من هم خجل شدم از روي كبود زهرا

آندم كه تازيانه بركتف وشانه ميزد

قرآن ناطق من درزير دست وپابود

فرياد يا علي آن ماه يگانه ميزد

افتاده بين بستر چون مرغ پرشكسته

هردم نواي غربت ازآشيانه ميزد

ازراه لطف واحسان ديدند غربتم را

آندم كه دشمن ازكين بردرب خانه ميزد

 

------------------(شعر)-----

شنيدم كه بعداز وفات بتول

گل بوستان بهشت رسول

علي چون چراغ شب غربتش

چه شبها كه ميسوخت برتربتش

شب تيره وديده ي اشكبار

علي بود وخاموشي وقبر يار

لبش مانده خاموش از زمزمه

دلش پرزفرياد يا فاطمه

شبي گفت باآن شه عالمين

چراغ دل وديده ي او حسين

خدا را كرم كن شبي اي پدر

مرا هم سر قبر مادر ببر

علي سوخت با اين سخن حاصلش

توگويي كه شد تازه داغ دلش

چنان جان او درتب وتاب شد

كه شمعي شد وسوخت وآب شد

چو شب برزمين وزمان چيره شد

جهان همچو بيت علي تيره شد

علي آن كه ميسوخت چون آفتاب

مه كوچكش را صدا زد زخواب

كه اي شمع جمع شب تارمن

چراغ دل وچشم بيدارمن

نه قلب تو از غصه افروخته

كه مادرهم از هجر تو سوخته

زجا خيز اي خفته با حال زار

كه مادر بود برتو چشم انتظار

زجا جست آن طاير خسته دل

كه جويد گُل خويش را زير گل

به آرامي آن مرغ افسرده حال

به ديدار مادر زدي بال بال

چو افتاد ازدور چشمش به قبر

زكف داد يكباره آرام وصبر

چو اشكي كه از ديده افتد به خاك

به خاك اوفتاد آن بهين جان پاك

سرود از سويداي دل اين كلام

غريب وطن جان مادر سلام

حسين تو هستم جوابم بده

سراز خاك بردار وآبم بده

سراز خاك بردارو رويم ببوس

زجا خيزو زير گلويم ببوس

زجا خيزوبرتن روانم بده

رخ نيلي ات را نشانم بده

توكه دست كردي برون از كفن

شدي زنده كردي نوازش زمن

به آن دست وآن آه وآن سوز دل

بيا باز دستي برآور زگل

گريبان خاك از لحد چاك كن

دل شب زرخ اشك من پاك كن

 

-------------------(واحد)-----

لاله ها پژمرده بلبل رادگر آوانبود

هيچ كس درباغ مثل باغبان تنها نبود

يك مدينه دشمن ويك خانه ي بي فاطمه

بانوي آن خانه كس جززينب كبري نبود

روي سيلي خورده ي زهرا شهادت ميدهد

از علي مظلومترمردي دراين دنيا نبود

نيست جايز خانه ي كفاررا آتش زدن

اي مسلمانان مسلمان بود زهرا يانبود

اي جنايت كار اي بيداد گر رويت سياه

بي حيا سيلي زدن اجر ذوي القربي نبود

ريخت دشمن برسرزهرا ولايت راببين

بارها ازپا فتاد وغافل از مولا نبود

من نميگويم چه شد گويند درچشم علي

سيل دشمن بود پيدا فاطمه پيدا نبود

اي مدينه آتش غيرت چرا آبت نكرد

جاي ناموس خدا دردامن صحرا نبود

آنچه برآل علي دركربلا يكسر گذشت

درسقيفه اتفاق افتاد عاشورا نبود 

 

*----------(شور - مرومادر)-----

مروزهرا مروزهرا مروزهرا يا زهرا (2)

{گل ياس كبود من تويي بودونبود من }

              مروزهرا يازهرا 

گل ياس پيمبر             مه زيباي حيدر

شده ازظلم كينه        دريم خون شناور

              ...................

همه طفلان خسته      دور بستر نشسته

ميخونند امن يجيب     به پهلوي شكسته

            ......................

بخدا دل اسيره           داره يارم ميميره

ديگه ازاسم قنفذ          دل زارم ميگيره

              ..................

شده ازغصه خاموش شده بشكسته پهلوش

پيش چشمان زينب گل من رفته ازهوش

             .......................

اي امان ازمدينه          چرا يارم غمينه

اين روزها خون تازه مياد اززخم سينه

           .......................

پيش من بي بهانه           ميزدند تازيانه

شدكبودازظلم كين    دست وبازو وشانه

           ........................

سوي مسجد دويده خون زسينه اش چكيده

من وازدست دشمن   سوي خانه كشيده

            .......................

واي كه غوغا بپاشد  دست زهرا جداشد

پيش چشمم توكوچه     جون يارم فداشد

                       (به زير دست وپاشد)

 

 

*---------------(واحد -زمزمه)-----

ديدم ميان كوچه ها            افتاده زهرايم زپا

دشمن زند بردست او      تا كه رها سازد مرا

                 يا فاطمه يا فاطمه 4

واي ازدلم واي ازدلم  شد ضرب سيلي حاصلم

هردم نگاهش ميكنم           گردد خجالت قاتلم

                 ........................

ديدم كه زهراخسته بود پهلوي او بشكسته بود

باروي نيلي دلبرم درخاك وخون بنشسته بود

                 .......................

قلب زمانه ميگرفت       دشمن بهانه ميگرفت

ديدم سراغ يارمن            با تازيانه ميگرفت

                ......................

گوشه ي چشمش شد كبود اي كاش علي آنجا نبود

شد آسمان زندگي      درپيش چشمانش چودود

                 .....................

گشته زاحسان يارمن         آن دلبرودلدارمن

بارفتنش اي شيعيان      خورده گره بركارمن

 

*---------------(نوحه)-----

{شد مدينه غوغا          زناله هاي زهرا

فتاده بين بستر          عزيز جان مولا}2

 رفته ديگر ازهوش

                       شده صدايش خاموش 2

   فاطمه يا زهرا {يا فاطمه يازهرا}2

خيزوازجا زهرا         شدم غريب وتنها

چرانگيري ديگر زصورت اشك من را

دست توبشكسته (علي زغم شد خسته )2

فاطمه ....................................

ميروي ازخانه            غريب ومخفيانه

مگر كبوداست جسمت    زضرب تازيانه

اي گل ياس من       (تمام احساس من )2

فاطمه .................................

 

*-------------(زمزمه)-----

اي نورچشمان ترم        من زينب غم پرورم

چرا دگر نمي كشي       دست نوازش برسرم

             واي مادرم واي مادرم 2

مادر مگر كه خسته اي دانم كه دل شكسته اي

من التماست ميكنم    تو چشم خودرا بسته اي

            ............................

مادرزكف رفته شكيب   گشته دگر بابا غريب

بهر شفايت خوانده ام      من آيه ي امن يجيب

             .........................

رفتي ميان كوچه ها     گشتي به زيردست وپا

دشمن تورا ميزد ولي     گفتي كه اي فضه بيا

               ........................

مادرميان بستراست     چشمش به مسمار دراست

خونين شده آن سينه اش   امابه فكر حيدراست

               ........................

مادرزخانه ميروي           تومخفيانه ميروي

برگوزاحسان دلبرم        ازچه شبانه ميروي

                                                                                                                                                                                                   

*-----------------(شعر)-----

امشب دگر آماده ي وصالم

بنما علي جان تودگر حلالم

نه كه زدرد سينه نه زپهلو

برغربت تو يا علي بنالم

جان ميدهم تا غربتت نبينم

راحت شوم ازغصه وملالم

ازدرد پهلو تاسحرنخفتم

من كه همان مرغ شكسته بالم

ديگر كسي برديدنم نيايد

بعد نبي رفته دگر جلالم

اندر جواني پيرگشتم اي واي

شد شاهدم اين قامت هلالم

دشمن چنان باضرب تازيانه

آمد به درب خانه درجدالم

ازضرب سيلي صورتم كبوداست

اززخم سينه شد فسرده حالم

دركوچه ها چون كرده ام حمايت

من ازعلي يار نكوخصالم

بارفتنم راحت شوي مدينه

درروز وشبهايت دگر ننالم

اين روزها هي ميروم من ازهوش

والله من آماده ي وصالم

فضه بيا جان تو جان زينب

كن مادري بردخت چار سالم

احسان نما برمن علي مظلوم

باردگر گويم نما حلالم

 

*---------(مصيبت ميان بستر)-----

الهي ازچه رويارم زبستر برنمي خيزد

صدايي ديگرازدخت پيمبربرنمي خيزد

خداداند كه اين بستر به جانم آتش افكنده

كه ازآن يارمن زهراي اطهر بر نمي خيزد

مگر ازهوش رفته بين اين بستر گل ياسم

به استقبال من آن جان حيدر برنمي خيزد

شده كارم كه زانوي غمم را دربغل گيرم

پي دلداريم آن روح كوثر بر نمي خيزد

به دوربسترش طفلان به حال زار مي گويند

بيا بابا كه آوائي زمادر برنمي خيزد

الهي يارمن درپشت آن درگشته قرباني

صداي يا علي اش ازپس در برنمي خيزد

هنوز ازسينه ي بيمارمن خون ميشود جاري

شده ازدرد پهلو زار ومضطربرنمي خيزد

تواي دلدارمن ديگرمبند چشمان خودبرمن

كه ازدل درفراق تو جزآذر برنمي خيزد

مرواي نورچشمانم كه دراين شهرغيرازتو

كسي برياري ساقي كوثر بر نمي خيزد

بيا بنگر تواي زهراكه اينجا ازره احسان

نوايي جز نواي زار حيدربرنمي خيزد

 

------------(شعر- واحد)-----

همه جا تيرگي ازدود سياه غم بود

آسمان سوخته اوضاع فلك درهم بود

سينه ها راشررناله به جاي دم بود

اشك برديده وخون برجگر عالم بود

سخن از ولوله ي محشركبري ميرفت

دودبالا زدرخانه ي زهرا مي رفت

         .....................

كاش جبريل امين زآتش دل پرمي سوخت

همه ديدند كه ازبيت خدا درمي سوخت

پشت درسينه ي صديقه ي اطهر مي سوخت

سينه ي فاطمه وقلب پيمبر مي سوخت

هيچ داني كه چه با حاصل پيغمبر شد

باغ آتش زده را غنچه وگل پرپرشد

           ......................

جنت وحي كجاو شررنار كجا

محفل دوست كجاخصم ستمكار كجا

تن رنجور كجا و  شررناركجا

سينه ي عصمت حق صدمه ي مسماركجا

ازجگر ناله ي ام الحسن آمد بيرون

نه ، بگو جان علي ازبدن آمد بيرون

           .........................

من نگويم كه علي اشك به رخ چون مي ريخت

آه پنهاني اوشعله به گردون مي ريخت

پاره هاي دلش ازحنجره بيرون مي ريخت

عوض اشك زچشم تراو خون مي ريخت

من ندانم كه چه آمد به سربانويم

مصطفي ناله زد وگفت خدا پهلويم

 

-----------( شعر -شام غريبان)-----

چراغ شهر خوددرخواب ميزد

دوچشم مرتضي برآب ميزد

مصيبت هم درآن شب گريه ميكرد

به پاي چشم زينب گريه ميكرد

به دوش لحظه ها تابوت ميرفت

مسير لحظه ها تا لوت ميرفت

اميد مرتضي و بين تابوت

خود تابوت هم مات است ومبهوت

مگر دربين تابوت علي چيست

كه تاب بردنش در مرتضي نيست

دهان را آستينها بسته بودند

وگر نه بغضها بشكسته بودند

شب دلگيري آئينه ها بود

شب دفن اميد مرتضي بود

بگو زينب رسد برداد مولا

كه آه وگريه را سرداده مولا

 


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  یکشنبه سوم اردیبهشت 1391ساعت 19:16  توسط مهدي حسيني منفرد  |